The Reverend John DeLore — Avenue A songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Avenue A" van The Reverend John DeLore.
Songteksten
Her body is much younger than her movements might suggest, clutching at her
breast, eyes distant and dispossessed.
Where she goes when the sun goes down is anybody’s guess. All I know is she
wears her loneliness like a wedding dress.
She’ll tie a ribbon in her hair if she wants to forget you, and a ribbon around
her finger if she wants to take you with her when she goes.
And where her body bends is where the book of love begins. It’s the same place
that it ends, and begins once again.
The taste of blood on her lips always reminds me of the South, where the mouth
of a mother so merciful first taught the hills to sing.
Where the Southern Belles of Bedlam ring across a valley of dolls,
and the fruit of the moon falls from a tree cradle and all. Cradle and all.
And the days they will come to an end for reasons that you and I can’t
comprehend. We both know that the heart that won’t show itself grows cold.
On the corner of Avenue A, she buys a peach and I buy a plum. I kiss the palm
of her hand and she kisses the crown of my thumb.
We are drunk among all these banners, and we walk like we own the streets.
Where the falling leaves meet the rising steam she takes her leave of me.
Where she goes when the sun goes down is still anybody’s guess, but she tells
me I wear my loneliness like a bullet proof vest. (oh, no)
And the days they will come to an end for reasons that you and I can’t
comprehend. We both know that the ghost that won’t show itself grows cold.
You and I. You and I. You and I.
Songtekstvertaling
Haar lichaam is veel jonger dan haar bewegingen zouden suggereren.
Borst, Ogen ver weg en verstoten.
Waar ze heen gaat als de zon ondergaat, is een gok. Alles wat ik weet is dat ze
ze draagt haar eenzaamheid als een trouwjurk.
Ze zal een lint in haar haar strikken als ze je wil vergeten, en een lint rond
haar vinger als ze je mee wil nemen als ze gaat.
En waar haar lichaam buigt is waar het boek der liefde begint. Het is dezelfde plek.
dat het eindigt en opnieuw begint.
De smaak van bloed op haar lippen doet me altijd denken aan het zuiden, waar de mond
van een moeder die zo genadig was, leerde de heuvels eerst zingen.
Waar de Zuidelijke Belles van Bedlam over een vallei van poppen rinkelen,
en de vrucht van de maan valt uit een boom wieg en alles. Wieg en zo.
En de dagen dat ze zullen eindigen om redenen die jij en ik niet kunnen
begrijpen. We weten allebei dat het hart dat zich niet laat zien koud wordt.
Op de hoek van Avenue A koopt zij een perzik en ik koop een pruim. Ik kus de palm
van haar hand en ze kust de kroon van mijn duim.
We zijn dronken tussen al deze spandoeken, en we lopen alsof we de straten bezitten.
Waar de vallende bladeren de stijgende stoom ontmoeten neemt ze haar afscheid van mij.
Waar ze heen gaat als de zon ondergaat is nog steeds een gok, maar ze vertelt
ik draag mijn eenzaamheid als een kogelvrij vest. (oh, nee)
En de dagen dat ze zullen eindigen om redenen die jij en ik niet kunnen
begrijpen. We weten allebei dat de geest die zich niet laat zien koud wordt.
Jij en ik. Jij En Ik. Jij en ik.