The Panics — One Too Many Itches songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "One Too Many Itches" van The Panics.
Songteksten
I’m staying stubborn in retreat
I was standing on your corner
Pondering defeat
An old lady fixed my collar
Said, her steps were getting steep
I said, «I live by the top
But not permanently»
I know you follow, I can hear you
And the patter of your feet
I’m looking like I’m still half asleep
And it feels like your standing on me Why do you ask me?
I don’t know my way
Why do you keep me here?
I have no more cards to play
I’ve got eyelids like concrete
They’re too numb to blink
You drain the life out of me
I’ve forgotten how to think
I was sitting on a fortune
Now I’m staring down a sink
I’ve got one too many itches
And you’re just another sting
You can hope that I might
But I never feel a thing
You can hope that I might
But I never feel a thing
Why do you ask me?
I don’t know my way
Why do you keep me here?
I have no more cards to play
A strange thing happened in my mind
All your words turned to scribble
By the time I recognize
I never looked right
In the reflection in your eyes
I’d wait to hear your voice
But I never could reply
Why do you ask me?
I don’t know my way
Why do you keep me here?
I have no more cards to play
Why do you ask me?
I have nothing left to say
Songtekstvertaling
Ik blijf koppig in de retraite.
Ik stond op jouw hoek.
Nadenken over een nederlaag
Een oude dame heeft mijn kraag gerepareerd.
Said, haar trappen werden steil.
Ik zei: "Ik woon aan de top
Maar niet permanent»
Ik weet dat je me volgt, Ik kan je horen.
En het geklets van je voeten
Ik zie eruit alsof ik nog half slaap.
En het voelt alsof je op me staat. waarom vraag je dat aan mij?
Ik weet de weg niet.
Waarom hou je me hier?
Ik heb geen kaarten meer.
Ik heb oogleden als beton.
Ze zijn te gevoelloos om te knipperen.
Je put het leven uit me.
Ik ben vergeten hoe ik moet denken.
Ik zat op een fortuin.
Nu staar ik in een gootsteen.
Ik heb te veel jeuk.
En jij bent gewoon een val.
U kunt hopen dat ik
Maar ik voel nooit iets.
U kunt hopen dat ik
Maar ik voel nooit iets.
Waarom vraag je dat aan mij?
Ik weet de weg niet.
Waarom hou je me hier?
Ik heb geen kaarten meer.
Er gebeurde iets vreemds in mijn gedachten.
Al je woorden werden gekrabbel.
Bij de tijd dat ik herken
Ik zag er nooit goed uit.
In de reflectie in je ogen
Ik zou wachten om je stem te horen.
Maar ik kon nooit antwoorden.
Waarom vraag je dat aan mij?
Ik weet de weg niet.
Waarom hou je me hier?
Ik heb geen kaarten meer.
Waarom vraag je dat aan mij?
Ik heb niets meer te zeggen.