The Last Felony — Quandary songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Quandary" van The Last Felony.
Songteksten
I still remember when it started. How do we fall asleep? Unanswered it kept me Awake. Am I a series of reactions (A constant domino effect from the big bang/
Nothing lost, nothing gained, everything changes) or have I been perverting my Essence since birth, with every action I regret? Is true self a labyrinthine
Course towards my metaphoric heart or rather the whole of my destiny’s design?
Or is the whole of myself a quest to balance these states? Therefore I’d be a Quandary, a state of perplexity or doubt. But did an enigma lay dormant 'til
Unearthed or did the question create the state? Crudely said: Is it my fault?
If the answer is that there is no answer and the question will not die what
Then? How do they pass trough life with (or without) these questions? If it Would, at least, block my reasoning at myself: For if I do not understand my Mind, what is it worth trying to figure out the world? Why do I still try? And
Finally I question the very basis of the crisis, is this a lucid state? And
What if it’s all genetic? Depression passed down, wires shorted out.
Pre-disposed to think? Pre-disposed to be sick? Seems like this is the deepest
It goes… my own body, which I cannot trust, so no reasoning is possible. I’m
Forever blocked at my first step… and sometimes I think I’d rather stumble
like
The blind. The final level of questioning, self-doubt leads to nihilism. No Knowledge will ever be gained. But with silence comes questions. Unanswered
They’ll keep me awake…
Songtekstvertaling
Ik weet nog wanneer het begon. Hoe vallen we in slaap? Onbeantwoord hield het me wakker. Ben ik een reeks reacties (een constant domino-effect van de big bang/
Niets verloren, niets gewonnen, alles verandert) of heb ik mijn essentie verstoord sinds mijn geboorte, met elke actie waar ik spijt van heb? Is true self een labyrint
Richting mijn metaforische hart of liever het ontwerp van mijn lot?
Of is het hele ik een zoektocht om deze staten in balans te brengen? Daarom zou ik een dilemma zijn, een staat van verbijstering of twijfel. Maar lag een enigma in slaap?
Opgegraven of creëerde de vraag de staat? Grof gezegd: Is het mijn schuld?
Als het antwoord is dat er geen antwoord is en de vraag niet zal sterven wat
Dan? Hoe komen ze door het leven met (of zonder) deze vragen? Als het tenminste mijn redenering op mezelf zou blokkeren: want als ik mijn Geest niet begrijp, wat is het dan waard om de wereld te proberen te ontdekken? Waarom probeer ik het nog steeds? En
Tot slot vraag ik mij af wat de basis van de crisis is, is dit een heldere staat? En
Wat als het allemaal genetisch is? Depressie viel weg, draden kortgesloten.
Bereid om na te denken? Bereid om ziek te zijn? Het lijkt erop dat dit het diepste is.
Het gaat... mijn eigen lichaam, dat ik niet kan vertrouwen, dus geen redeneren is mogelijk. Ik ben ...
Voor altijd Geblokkeerd bij mijn eerste stap... en soms denk ik dat ik liever struikel
graag
Blind. Het laatste niveau van vragen, zelf-twijfel leidt tot nihilisme. Er zal geen kennis worden vergaard. Maar met stilte komen vragen. Onbeantwoord
Ze houden me wakker.…