The Killigans — Salt of the Earth songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Salt of the Earth" van The Killigans.
Songteksten
It’s been a year since tragedy,
Took the stories from his lips,
But now that it’s time to turn the page,
He finds his hands, they shake just a bit more,
Than they did when he was younger
The dying light reveals a man,
Whose haggard face shows just like a brand,
But his eyes are cold and bright,
Like the January sun
He watched his kingdom’s walls come crashing down
His fall from grace laced with regret,
A pauper king sitting on his wretched throne,
Clutching hopelessly at what was once and may never come again
Cuz' he’s the salt of the earth,
Knocked down but undefeated,
They’ll win the war but he’ll take the day
He’s the salt of the earth
Courtesies will go unheeded,
Head held high he’s gonna make ‘em pay
A weary sigh, he turns to fight,
Cowards crawling from the woodwork fall upon him left and right
His busted knuckles raised,
He goes out to me them
For so many years he chose between being decent and being right,
But will your pride and your convictions keep you safe and warm at night,
What good are walls, when they’re built to shun the world,
Embrace the cold and bitter end
Songtekstvertaling
Het is een jaar geleden sinds tragedie.,
Nam de verhalen van zijn lippen,
Maar nu het tijd is om de bladzijde om te slaan,
Als hij zijn handen vindt, schudden ze nog een beetje meer.,
Dat deden ze toen hij jonger was.
Het stervende licht onthult een man,
Wiens haggard gezicht opduikt als een merk.,
Maar zijn ogen zijn koud en helder,
Zoals de zon van januari
Hij zag de muren van zijn koninkrijk instorten.
Zijn val uit de gratie was vervuld van spijt,
Een armzalige koning zittend op zijn ellendige troon,
Zich hopeloos vastklampen aan wat ooit was en misschien nooit meer zal komen.
Want hij is het zout van de aarde,
Neergeslagen maar ongeslagen,
Ze zullen de oorlog winnen, maar hij zal de dag nemen.
Hij is het zout der aarde.
Courtisies zullen niet nodig zijn.,
Hij laat ze boeten.
Een vermoeide zucht, draait hij zich om om te vechten,
Lafaards kruipen uit het houtwerk vallen links en rechts op hem.
Zijn gebroken knokkels omhoog,
Hij gaat naar mij.
Voor zoveel jaren koos hij tussen fatsoenlijk zijn en gelijk hebben.,
Maar zal je trots en je overtuigingen je ' s nachts veilig en warm houden,
Wat heb je aan muren als ze gebouwd zijn om de wereld te mijden?,
Omarm het koude en bittere einde