The Killigans — Prodigal Son songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Prodigal Son" van The Killigans.
Songteksten
Staring at a cross of splintered wood
My sins washed away through Christ’s own blood
All my blessings gone, though my mind it wanders on Going home in my memory…
Between the years and the miles
I am broken and down
Bless me father, where do I begin
On my hands and my knees,
I go crawling back home,
To find absolution within
Eighteen years old, but not yet a man
With misplaced ideologies
Recognizing only God as my equal
Left home and disgraced my family
With a dream in my head and a restless soul
Sensing I would soon be free
I took to heart my granddads fables
They made up the core of my identity
For eight long years I tramped through the fallout
Of nuclear society
The underclass
Forgotten mass in a nation of revelry
Fare thee well, my old dear friend
The road goes ever on, but I am going home
Back to where it all began
In a filthy rundown tenement
I set out to spread God’s name
I thought the word would start the fire
And my voice would fan the flame
But I soon learned that in this hopelessness
A great many things went unsaid
My first lesson was that good intentions
Aren’t gonna keep you warm and fed
With no recourse I took a job at the packing house
No one who I could edify
As my dreams like leaves in autumn
Disappeared before my eyes
Songtekstvertaling
Starend naar een kruis van versplinterd hout
Mijn zonden weggewassen door Christus ' eigen bloed
Al mijn zegeningen zijn weg, al dwaalt mijn geest het om naar huis te gaan in mijn herinnering…
Tussen de jaren en de kilometers
Ik ben gebroken.
Zegen mij vader, waar zal ik beginnen
Op mijn handen en knieën,
Ik kruip terug naar huis.,
Om absolutie te vinden binnen
Achttien jaar oud, maar nog geen man
Met misplaatste ideologieën
Alleen God erkennen als mijn gelijke
Verliet het huis en onteerde mijn familie.
Met een droom in mijn hoofd en een rusteloze ziel
Ik voelde dat ik snel vrij zou zijn.
Ik nam mijn opa ' s fabels ter harte
Ze vormden de kern van mijn identiteit.
Gedurende acht lange jaren heb ik door de gevolgen gelopen.
Van de nucleaire samenleving
Onderklasse
Vergeten mis in een land van feestvreugde
Vaarwel, beste vriend.
De weg gaat altijd door, maar ik ga naar huis
Terug naar waar het allemaal begon
In een smerige vervallen woning
Ik wilde Gods naam verspreiden.
Ik dacht dat het woord het vuur zou aansteken.
En mijn stem zou de vlam aanwakkeren
Maar ik leerde al snel dat in deze hopeloosheid
Veel dingen zijn niet gezegd.
Mijn eerste les was dat goede bedoelingen
Ik hou je niet warm en gevoed.
Zonder beroep nam ik een baan in het pakhuis.
Niemand die ik kon opbouwen
Als mijn dromen als bladeren in de herfst
Verdwenen voor mijn ogen