The Killigans — Lullaby for the Working Man songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lullaby for the Working Man" van The Killigans.
Songteksten
His best friend from childhood fell dead by his side
His last words, though I die, fight on His enemies' blood mingled thick with his tears
His lips formed the words of a song…
The band has been outdone, by the choir
They lifted their voices on high
The priest has been shot down, because he’s a liar
The judge said he deserved to die
He began to see as the stakes slowly raised
This class struggle accomplished nothing
The rich just get richer, while the poor fight themselves
Their kids succumb to apathy
But then a man cried out among the masses
We’ll slave for the bourgeois no more
And then the bells rang out, an indication
That this cause was worth fighting for
Somewhere in between determination and too much pride
They failed to see what they were breaking up They watched their children die for economic sanctity
But money is still deemed worthy, so it continues today
A broken shape lifted from lost liberty
He nods to the wind then turns westward
For some men seek justice while others they dream
And this world beats them both to the ground
Their fists have been worn down, by broken promises
A tattered hope ripped at the seams
A life of decency, was all they wanted
A long lasting equality
Songtekstvertaling
Zijn beste vriend uit zijn kindertijd viel dood aan zijn zijde.
Zijn laatste woorden, hoewel ik sterf, vechten op het bloed van zijn vijanden, vermengd met zijn tranen
Zijn lippen vormden de woorden van een lied…
De band is overtroffen door het koor.
Ze hieven hun stemmen op.
De priester is neergeschoten, omdat hij een leugenaar is.
De rechter zei dat hij het verdiende om te sterven.
Hij begon te zien als de staken langzaam omhoog
Deze klassenstrijd leverde niets op.
De rijken worden rijker, terwijl de armen zichzelf bevechten.
Hun kinderen bezwijken aan apathie.
Maar toen riep een man onder de massa
We zullen niet meer voor de bourgeois vechten.
En toen luidden de klokken, een indicatie
Dat deze zaak het waard was om voor te vechten
Ergens tussen vastberadenheid en te veel trots
Ze zagen niet wat ze uit elkaar haalden. ze zagen hun kinderen sterven voor economische heiligheid.
Maar geld wordt nog steeds waardig geacht, dus het gaat vandaag door
Een gebroken vorm van verloren vrijheid
Hij knikt naar de wind en draait zich dan naar het westen.
Sommigen zoeken gerechtigheid, anderen dromen.
En deze wereld verslaat hen beiden tot de grond toe.
Hun vuisten zijn versleten, door gebroken beloftes.
Een verscheurde hoop verscheurd aan de naden
Een leven van Fatsoen, was alles wat ze wilden.
Een langdurige gelijkheid