The Gothic Rangers — Vicksburg songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Vicksburg" van The Gothic Rangers.
Songteksten
I have felt it, the quiver of grim deeds
While walking on the cannon field.
Scarlet roses run like blood blooms,
Emblems of those fighters killed.
I don’t cotton keeping slaves, y’all.
Lord, how loathsome, vile, and fell.
But to those who fought with brave gall,
I lift my glass and a rebel yell.
Did I hear a mockingbird
From a copse of trees,
Bringing to me Dixie measures
Wafting on the breeze?
Or did I discern something subtler
Haunting that landscape,
Whistling in eternity,
Still dressed in tattered gray?
Well, I would not glorify war.
It is a savage devil fever.
But the bright flash of gunfire and sword
Is as primal as this river.
How did they fight? They fought quite sharp,
A Southern glint hard in their eyes.
On the 47th night, amid the smoldering ramparts,
Vicksburg gave up a harrowing sigh.
Did I hear a mockingbird
From a copse of trees,
Bringing to me Dixie measures
Wafting on the breeze?
Or was that song When Johnny Comes Marching Home Again
On wan lips with irony
And melancholy without end?
I could almost feel the fusillades
From those ironclads up to the steeps.
I could almost feel old tears drop
In the dew that morning weeps.
Songtekstvertaling
Ik heb het gevoeld, de trilling van grimmige daden.
Tijdens het lopen op het kanonveld.
Rode rozen lopen als bloedbloemen,
Emblemen van die vechters gedood.
Ik hou geen slaven.
Heer, hoe walgelijk, verachtelijk en gevallen.
Maar aan degenen die vochten met dappere moed,
Ik til mijn glas op en een rebel schreeuwt.
Hoorde ik een mockingbird
Uit een kolf van bomen,
Me Dixie measures
Wafting on the breeze?
Of zag ik iets subtielers?
Rondspoken in dat landschap,
Fluitend in de eeuwigheid,
Nog steeds gekleed in Versleten grijs?
Ik zou oorlog niet verheerlijken.
Het is een wilde duivelskoorts.
Maar de flits van geweervuur en zwaard
Is zo primitief als deze rivier.
Hoe vochten ze? Ze vochten heel scherp.,
Een zuidelijke glinstering in hun ogen.
Op de 47e nacht, temidden van de smeulende wallen,
Vicksburg gaf een aangrijpende zucht op.
Hoorde ik een mockingbird
Uit een kolf van bomen,
Me Dixie measures
Wafting on the breeze?
Of was dat liedje toen Johnny weer naar huis marcheerde
Op wan lippen met ironie
En melancholie zonder einde?
Ik kon bijna de fusillades voelen.
Van die dronkelappen tot aan de torens.
Ik voelde bijna oude tranen vallen.
In de dauw die ochtend huilt.