The Gothard Sisters — Raglan Road songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Raglan Road" van The Gothard Sisters.
Songteksten
On Raglan Road on an Autumn day he saw her first and knew
That her dark hair would weave a snare that he might someday rue
He saw the danger and yet he passed along the enchanted way
And he said let grief be a falling leaf at the dawning of the day
And he said let grief be a falling leaf at the dawning of the day
On Grafton street in November they tripped lightly along the ledge
Of a deep ravine where can be seen the worth of passion’s pledge
the Queen of hearts still making tarts, and him not making hay
Oh he loved too much and by such by such is happiness thrown away
He loved too much and by such by such is happiness thrown away
He gave her gifts of the mind, he gave her the secret sign
That’s known to artists who have known true gods of sound and stone
And word and tint without stint, he gave her poems to say
With her own dark hair, and her own name there, like clouds o’er fields of May
With her own dark hair, and her own name there, like clouds o’er fields of May
On a quiet street, where old ghosts meet, he sees her walking now
Away from him so hurriedly, his reason must allow
That he has loved not as he should a creature made of clay
When the angel woos the clay he’ll lose his wings at the dawn of day
When the angel woos the clay he’ll lose his wings at the dawn of day
At the dawning of the day
Songtekstvertaling
Op Raglan Road op een herfstdag zag hij haar voor het eerst en wist
Dat haar donkere haar een strik zou weven die hij misschien ooit zou betreuren
Hij zag het gevaar en toch ging hij langs de betoverde weg.
En hij zei: Laat verdriet een vallend blad zijn bij de dageraad van de dag
En hij zei: Laat verdriet een vallend blad zijn bij de dageraad van de dag
Op Grafton street In November struikelden ze licht over de richel.
Van een diep ravijn waar de waarde van de belofte van passie kan worden gezien
de Hartenkoningin maakt nog steeds taartjes, en hij maakt geen hooi
Oh hij hield te veel en daardoor is het geluk weggegooid
Hij hield te veel van je en daardoor wordt het geluk weggegooid.
Hij gaf haar gaven van de geest, hij gaf haar het geheime teken
Dat is bekend bij kunstenaars die echte goden van geluid en steen kennen.
En woord en tint. zonder stint, gaf hij haar gedichten om te zeggen
Met haar eigen donkere haar, en haar eigen naam daar, als wolken van de velden van mei
Met haar eigen donkere haar, en haar eigen naam daar, als wolken van de velden van mei
Op een rustige straat, waar oude geesten elkaar ontmoeten, ziet hij haar nu lopen.
Weg van hem zo haastig, zijn reden moet toestaan
Dat hij geen schepsel van klei beminde,
Als de engel de klei Woost, verliest hij zijn vleugels bij het aanbreken van de dag.
Als de engel de klei Woost, verliest hij zijn vleugels bij het aanbreken van de dag.
Bij de dageraad van de dag