The Golden Palominos — Victim songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Victim" van The Golden Palominos.
Songteksten
I feel the motion of the car before I open my eyes.
The air is blue-black, brown-black, black-black.
Smell of gas, oil, animals.
I’m in the trunk.
My wrists and ankles tied.
Tape over my mouth
it almost covers my nose
but I can breathe barely.
I must have been here for hours,
everything’s stiff and my head throbs
like someone’s drumming on china.
The car stops.
He turns off the motor -- but there are no traffic
sounds.
No people sounds. No wind. What place has no wind?
I turn my head towards the sounds
like people watch radios when something terrible
happens.
My palms are sweating. Where am I?
The trunk squeaks as he lifts it up and the sun blinds
me.
He almost looks like a faceless Jesus surrounded by light.
He pulls me out of the trunk and bangs my head against
the door.
I try to cry out, but it comes like a hum.
He drags me, half-standing, along a dirt road into a house.
I can’t see any other houses and it looks like a farm.
The screen door bangs behind me and I feel a deep, deep
pressure inside.
All the rules have changed here.
I’m dragged down a hall like a bag and I look for a phone, other doors.
Nothing but bare floors and brown boxes in small rooms.
He pulls me into the bathroom
and I almost crack my head as he pushes me onto the
floor.
Tilts his head to the side and gazes at me as if I was a pet then walks out.
I’m lying there for a long time, trying to get the tape
off of me.
My eyes are tearing. I don’t make a sound.
I can’t get up and I keep rolling from side to side,
trying not to make noise.
I’ve got to get him to talk to me.
If I can get this thing off my face I can talk to him.
I’ll tell him my name.
Have you killed other women in here?
I’m thinking you’ve got hundreds of them nailed down,
hung on walls, hanging from ceiling fans
swinging dead in summer wind.
Why did you pick me?
If I had stayed to finish at the library
I would have been there twenty minutes longer
maybe I’d have been OK.
Would have rushed into the house, books piled up in my
arms like a baby,
and blurted explanations why I was sorry.
So sorry I’m late everyone.
Would you have waited for me anyway?
Would you have picked another woman?
Would I have read about her in the paper and said
oh my god, I was there that night…
and called all my friends in a panic.
Telling them then how much I loved them
as if I’d never have the chance again.
I wonder what everyone is doing now. Putting up signs.
Showing my picture on the evening news. Calling old
friends.
Maybe I’m not even considered missing yet.
The family will fall apart and my parents will go crazy. Slowly.
My brother will be so quiet at the funeral and insist
the casket be closed.
(I never even told anyone what kind of funeral I wanted
when I died.)
Maybe years from now they’ll find my skeleton
on the floor here and they’ll have to use dental
records to identify me.
My family will say «At least we know now.
We always hoped she was alive somewhere.
We just hope she’s in peace.»
When I sleep my dreams are crazy -- I’m flying over
fields.
I don’t think I sleep for more than twenty minutes and
when I wake up,
it feels like I’m under a heavy blanket. I’m still
here.
As I wake up I hear a dog barking in the distance
and I think I’m in my parents' house in South Carolina.
When I open my eyes, there’s a shotgun pressed between
them.
I’ll never get married.
I’ll never have kids.
I’ll never go to Europe.
I’ll never learn to play piano.
I’ll never write a book.
The last thing I hear is a click
Songtekstvertaling
Ik voel de beweging van de auto voordat ik mijn ogen open.
De lucht is blauw-zwart, bruin-zwart, zwart-zwart.
De geur van gas, olie, dieren.
Ik zit in de kofferbak.
Mijn polsen en enkels vastgebonden.
Plakband over mijn mond
het bedekt bijna mijn neus.
maar ik kan amper ademen.
Ik moet hier al uren zijn.,
alles is stijf en mijn hoofd klopt.
alsof iemand op china drumt.
De auto stopt.
Hij zet de motor uit, maar er is geen verkeer.
sounds.
Geen mensengeluiden. Geen wind. Welke plek heeft geen wind?
Ik draai mijn hoofd naar de geluiden
zoals mensen naar radio ' s kijken als er iets vreselijks gebeurt.
gebeuren.
Mijn handen zweten. Waar ben ik?
De kofferbak piept als hij het optilt en de zon verblindt
ik.
Hij lijkt bijna op een gezichtsloze Jezus omringd door licht.
Hij haalt me uit de kofferbak en slaat me tegen mijn hoofd.
deur.
Ik probeer te schreeuwen, maar het komt als een zoem.
Hij sleept me half staande langs een zandweg een huis in.
Ik zie geen andere huizen en het lijkt op een boerderij.
De hordeur bonkt achter me en ik voel een diepe, diepe
druk binnen.
Alle regels zijn hier veranderd.
Ik word door de gang gesleept als een zak en ik zoek naar een telefoon, andere deuren.
Alleen maar kale vloeren en bruine dozen in kleine kamers.
Hij trekt me de badkamer in.
en ik breek bijna mijn hoofd als hij me op de
verdieping.
Hij buigt zijn hoofd naar de zijkant en kijkt naar me alsof ik een huisdier ben en loopt dan naar buiten.
Ik lig daar voor een lange tijd, proberen om de tape te krijgen
ga van me af.
Mijn ogen scheuren. Ik maak geen geluid.
Ik kan niet opstaan en ik blijf van kant naar kant rollen,
ik probeer geen lawaai te maken.
Hij moet met me praten.
Als ik dit ding van mijn gezicht krijg, Kan ik met hem praten.
Ik zal hem mijn naam zeggen.
Heb je hier andere vrouwen vermoord?
Ik denk dat je er honderden hebt vastgespijkerd.,
hing aan muren, hangend aan plafond ventilatoren
dood in de zomerwind.
Waarom koos je mij?
Als ik in de bibliotheek was gebleven
Ik zou er twintig minuten langer zijn geweest.
misschien was het wel goed gekomen.
Ik zou het huis binnen gerend hebben, boeken stapelden zich op in mijn
armen als een baby,
en flapte uitleg waarom het me speet.
Sorry dat ik te laat ben.
Had je op me gewacht?
Zou je een andere vrouw gekozen hebben?
Zou ik over haar gelezen hebben in de krant en gezegd hebben:
Oh mijn god, Ik was daar die nacht…
en belde al mijn vrienden in paniek.
Ze vertellen hoeveel ik van ze hield.
alsof ik nooit meer de kans zou krijgen.
Ik vraag me af wat iedereen nu doet. Borden ophangen.
Mijn foto laten zien op het avondnieuws. Oud roepen
vriend.
Misschien word ik nog niet eens als vermist beschouwd.
De familie zal instorten en mijn ouders zullen gek worden. Langzaam.
Mijn broer zal zo stil zijn op de begrafenis en aandringen
de kist is gesloten.
Ik heb nog nooit iemand verteld wat voor begrafenis ik wilde.
toen ik stierf.)
Misschien vinden ze over jaren mijn skelet.
op de vloer hier en ze moeten gebit gebruiken.
gegevens om me te identificeren.
Mijn familie zal zeggen: "nu weten we het tenminste.
We hoopten altijd dat ze nog leefde.
We hopen dat ze in vrede is.»
Als ik slaap, zijn mijn dromen gek.
veld.
Ik denk niet dat ik meer dan 20 minuten slaap en
als ik wakker word,
het voelt alsof ik onder een zware deken lig. Ik ben nog steeds
hier.
Als ik wakker word hoor ik een hond blaffen in de verte
en ik denk dat ik in het huis van mijn ouders ben in South Carolina.
Als ik mijn ogen open, zit er een geweer tussen.
ze.
Ik zal nooit trouwen.
Ik zal nooit kinderen krijgen.
Ik ga nooit naar Europa.
Ik leer nooit piano spelen.
Ik zal nooit een boek schrijven.
Het laatste wat ik hoor is een klik.