The Felix Culpa — Spaces songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Spaces" van The Felix Culpa.
Songteksten
Let’s take the time to reclaim our story
Craft each line from allegory
Or watch the things we love all come undone
When we love them for what they were
And not what they’ve become
It all comes so naturally
Let’s start at the place when my eyes would first meet you
You were inside a song
And that’s how my eyes would keep you
You would send me your words
And I’d reply when you ask
As you held out your life inside of bars
There’s a knock at the door
A midwestern year later
Your hair was short and promised to another
We chased all the roads we could to move on But no matter where you go You can’t escape where you belong
And it’s here
Almost there now
Almost there now
There’s a still, small room somewhere inside us Where we still exist and no one will find us But memories change to make sense of our mistakes
And our bodies bend or fit back in that space
Too much time has passed and too much past is forgotten
Like the smell of your neck
Abandoned lot where we’d imagine our home
Now we let our songs all change
But I’m never gonna write the way I felt when I first touched your face
Almost there now
Almost there now
We are, we are those sad songs
You are where I still belong
We are, we are those sad songs
Songtekstvertaling
Laten we de tijd nemen om ons verhaal terug te winnen.
Elke regel uit allegorie aanpassen
Of kijken hoe de dingen waar we van houden, ongedaan gemaakt worden.
Als we van ze houden om wat ze waren
En niet wat ze geworden zijn.
Het komt allemaal zo natuurlijk
Laten we beginnen op de plek waar mijn ogen je voor het eerst zouden ontmoeten.
Je zat in een liedje.
En dat is hoe mijn ogen je zouden houden
Je zou me je woorden sturen
En ik zou antwoorden als je het vraagt
Terwijl je je leven in bars hield.
Er wordt op de deur geklopt.
Een Midwesten jaar later
Je haar was kort en beloofde aan een ander.
We achtervolgden alle wegen die we konden om verder te gaan maar waar je ook heen gaat je kunt niet ontsnappen waar je hoort
En het is hier.
We zijn er bijna.
We zijn er bijna.
Er is een kleine kamer ergens in ons waar we nog steeds bestaan en niemand ons zal vinden maar herinneringen veranderen om onze fouten te begrijpen
En onze lichamen buigen of passen terug in die ruimte
Te veel tijd is voorbij gegaan en te veel verleden is vergeten
Zoals de geur van je nek.
Verlaten terrein waar we ons thuis zouden voorstellen
Nu laten we onze liedjes veranderen.
Maar Ik zal nooit schrijven zoals ik me voelde toen ik je voor het eerst aanraakte.
We zijn er bijna.
We zijn er bijna.
We zijn, we zijn die droevige liedjes
Je bent waar ik nog steeds thuishoor.
We zijn, we zijn die droevige liedjes