The End — In Distress songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "In Distress" van The End.
Songteksten
Said the metropolis to the ocean depths, amidst its vast and murky expanses
For how much longer must we all hold our stale breaths?
Our lungs are stretched
And will we ever stop feeling anxious, and when will we rest?
Our laurels have been picked
And then the tides boldly replied in the waves did roar
Against the open shores
Timelessness is but a mere instant and you missed it It slipped right through the cracks and in between your calloused fingertips
And there it goes again
Said the blind fawn to the circled pack of predators that had gathered in the
wooded clear
I never once questioned my life’s purpose or my self worth
And as the saliva strands soaked into the earth, she spoke these final words
And a serene hush fell throughout the forest
Her infant voice was ominous
Timelessness is but a mere instand and you missed it It slipped right through the cracks and in between your calloused fingertips
And there it goes again
Fuck it, it cannot be caught
There are no pauses in this bleak and tragic drama
You’ve only got a minute so what will you do with it?
Oh, fuck it, you’ve missed it once again
It died within a breath
The eleventh hour
It’s now or never
You’ll lack luster when it’s over
At least then feign despair
It’s a brilliant flicker, the point of the pen
The jagged peak of the fabled mountain
Now you can say you’ve been
Down, down, down into a dismal dire spiral
Follow the arrows they will show us all the way
Down, down, down were not getting any closer
But at least it feels better than standing still
Down, down and lost within the segments of the circle
All the radians are as brilliant as the sun
Down, down, down without a hint of feeling remorse
For the mirriage of the chasm to the falling swan
Songtekstvertaling
Zei de metropool naar de diepten van de oceaan, temidden van zijn uitgestrekte en troebele uitgestrektheden.
Voor hoe lang moeten we allemaal onze muffe adem inhouden?
Onze longen zijn uitgerekt.
En zullen we ons nooit meer angstig voelen, en wanneer zullen we rusten?
Onze lauweren zijn geplukt
En Toen antwoordde de getijden dapper in de golven brulden
Tegen de open kusten
Tijdloosheid is slechts een moment en je miste het door de mazen en tussen je eelt vingertoppen.
En daar gaat het weer.
Zei dat de blinde naar de omcirkelde roedel roofdieren die zich hadden verzameld in de
helder bebost
Ik heb nooit getwijfeld aan mijn levensdoel of mijn eigen waarde.
Toen de speeksel in de aarde doordrenkte, sprak ze deze laatste woorden.
En een serene stilte viel door het bos.
Haar stem was onheilspellend.
Tijdloosheid is slechts een instand en je miste het door de mazen en tussen je eelt vingertoppen
En daar gaat het weer.
Verdomme, het kan niet gepakt worden.
Er zijn geen pauzes in dit sombere en tragische drama.
Je hebt maar een minuut, dus wat ga je ermee doen?
Oh, fuck it, Je hebt het weer gemist
Het stierf in een adem.
Het elfde uur
Het is nu of nooit.
Je mist glans als het voorbij is.
Dan veins je tenminste wanhoop.
Het is een briljante flikkering, het punt van de pen
De gekartelde top van de legendarische berg
Nu kun je zeggen dat je
Neer, Neer, neer in een sombere spiraal
Volg de pijlen ze zullen ons de hele weg tonen
Omlaag, omlaag, omlaag kwamen niet dichterbij.
Maar het voelt tenminste beter dan stil te staan.
Neer, Neer en verloren in de segmenten van de cirkel
Alle radialen zijn zo briljant als de zon
Neer, Neer, neer zonder een vleugje wroeging.
Voor de spiegeling van de kloof naar de vallende zwaan