The Dignity of Labour — Cliche songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Cliche" van The Dignity of Labour.
Songteksten
You set my heart on fire
Filled me with sweet desire
Burning passion and delight
But the flame you started
Suddenly departed
Now I’m searching alone in the night
When did all the words between us fail to captivate?
Lines become so tired until there’s nothing new to state
Spread like a cancer that we could not isolate
Did the passages reveal our fate?
You were my one and only
No more feeling lonely
Every second of the day
But then the times were changing
Never rearranging
The love we felt so true had gone astray
When did we forget to keep our gaze upon the sky?
Searching along the ground with a customary eye
Love so predictable and we never questioned why
Did the promises we made begin to die?
Commonplaces
Familiar faces
Subtle traces
Cold embraces
When did every loving phrase become so obsolete?
Imagination like a path beneath our feet
Only a formula when the ornaments decay
Did we ever long to feel this way?
Songtekstvertaling
Je hebt mijn hart in brand gestoken.
Vulde me met zoet verlangen
Brandende passie en verrukking
Maar de vlam die je begon
Plotseling vertrokken
Nu zoek ik alleen in de nacht
Wanneer zijn alle woorden tussen ons niet te boeien?
Lijnen worden zo moe totdat er niets nieuws te melden is.
Uitgezaaid als een kanker die we niet konden isoleren.
Hebben de passages ons lot onthuld?
Je was mijn enige echte.
Geen eenzaam gevoel meer.
Elke seconde van de dag
Maar toen veranderden de tijden.
Nooit herschikken
De liefde die we zo waar voelden was op een dwaalspoor geraakt
Wanneer zijn we vergeten onze blik op de hemel te houden?
Zoeken op de grond met een gebruikelijk oog
Liefde zo voorspelbaar en we vragen ons nooit af waarom
Zijn de beloften die we maakten begonnen te sterven?
Alledaags
Bekende gezichten
Subtiele sporen
Koude omhelzingen
Sinds wanneer is elke liefdevolle zin zo verouderd?
Verbeelding als een pad onder onze voeten
Alleen een formule als de ornamenten vergaan
Hebben we er ooit naar verlangd om ons zo te voelen?