The Devil's Blood — The Yonder Beckons songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Yonder Beckons" van The Devil's Blood.
Songteksten
Long have I waited for the hour to strike
For the stars to grow tired and fall
Since the birth of the Earth have I waited
For the sands of its time to run low but tonight I shall wait no more
I’m leaving now on a trail to sulphur and salt
Yes, I’m leaving to the havens where all things known halt
The yonder beckons, the twilight oceans call
To forbidden shores I’ll set my course
I’ve seen enough of your little world
How it helplessly in the darkness twirls
But from the roaring depths beyond the known
My maker calls, it’s time to go
I’m leaving now, the sun is sinking in the west
Yes, I’m leaving, to hell with all the rest
The yonder beckons, the twilight oceans call
Towards forbidden shores I’ll set my course
The winds of Apep are upon my sail
From beneath the waves I hear the old ones sing their song
And in the distance now the seventh lighthouse burn
That is where the oceans end and that is where I yearn
There begins a journey long past the seventh and ever on The yonder beckons, I can hear its roaring wail
From the starless spheres of nothing
Where the serpent lets loose its tail
Songtekstvertaling
Lang heb ik gewacht op het uur om toe te slaan.
Voor de sterren om moe te worden en te vallen
Sinds de geboorte van de aarde heb ik gewacht
Want het zand van zijn tijd zal laag zijn maar vanavond zal ik niet meer wachten
Ik ga nu op een spoor naar zwavel en zout.
Ja, ik ga naar de havens waar alle bekende dingen stoppen.
De schemerzeeën roepen:
Op verboden kusten zet ik mijn koers
Ik heb genoeg van je wereldje gezien.
Hoe het hulpeloos in de duisternis draait
Maar van de brullende diepten buiten het bekende
Mijn maker roept, het is tijd om te gaan.
Ik vertrek nu, de zon zinkt in het westen.
Ja, ik ga weg, naar de hel met al de rest
De schemerzeeën roepen:
Op weg naar verboden kusten zet ik mijn koers
De wind van Apep is op mijn zeil
Van onder de golven hoor ik de ouderen hun lied zingen
En in de verte brandt de zevende vuurtoren.
Dat is waar de oceanen eindigen en dat is waar ik hunker
Er begint een reis lang voorbij de zevende en altijd op de Gonder wenkt, ik hoor zijn brullende gejammer
Van de sterrenloze sferen van niets.
Waar de slang zijn staart loslaat