The Deadfly Ensemble — The Flight of the Invisible Siamese Three-Year-Olds songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Flight of the Invisible Siamese Three-Year-Olds" van The Deadfly Ensemble.
Songteksten
Tom flew… Tom flew, and Nick was flying, too. Far away, night and gray…
and they’d been gone for days. Down in town, their mum made sounds and
their eyes were glazed and round.
«We could go back, but we’re still secret!
We don’t need our hats because it’s not chilly!
We could hold hands but it’s not scary!»
In the dust spiders rush and their fingers lose their touch.
On the floor, behind the door in that nightshirt they abhor! Mum tried,
mum cried…
she thinks her boys have died.
Mum is bound to pay a hundred pounds and yet, they shall remain unfound.
No man in medicine can bring them back again. But then she recalls her uncle
Paul,
who used to stare at walls.
«From under the clouds, there booms a basso song!
It tells us, 'Don't fuss!' So we make haste to the desert waste!
He’s floating there! 'Don't be scared!'
He scowls and says that we are almost dead!
'You must return! You have to learn…'»
Now they blink. Tom and Nick think their mum is so, so pretty! «Don't cry!
We’re hungry!
Now let’s stand! That’s better! Now let’s clap our hands!»
Songtekstvertaling
Tom vloog ... Tom vloog, en Nick vloog ook. Ver weg, nacht en grijs…
en ze waren al dagen weg. In de stad maakte hun moeder geluiden en
hun ogen waren glazig en rond.
"We kunnen teruggaan, maar we zijn nog steeds geheim!
We hebben onze hoeden niet nodig omdat het niet koud is!
We kunnen elkaars hand vasthouden, maar het is niet eng.»
In de stofspinnen haasten zich en hun vingers raken hun aanraking kwijt.
Op de grond, achter de deur in dat nachthemd dat ze verafschuwen! Mama probeerde het.,
mama huilde.…
ze denkt dat haar jongens dood zijn.
Mama moet 100 pond betalen en toch zullen ze niet gevonden worden.
Geen enkele medicijnman kan ze terug brengen. Maar dan herinnert ze zich haar oom
Paul,
die naar muren staarde.
"Van onder de wolken, is er een basso lied!
Het zegt ons, 'maak je niet druk!'Dus we haasten ons naar de woestijn afval!
Hij drijft daar! 'Wees niet bang!'
Hij kijkt en zegt dat we bijna dood zijn.
Je moet terugkeren. Je moet leren...'»
Nu knipperen ze. Tom en Nick vinden hun moeder zo mooi. Niet huilen.
We hebben honger.
Laten we nu gaan staan! Dat is beter! Laten we nu in onze handen klappen!»