The Crüxshadows — Memorare songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Memorare" van The Crüxshadows.
Songteksten
Slipping between us, the ghost and the mourning
Prayers spent on finding, a reason to stay
Painful and aching, the balance is breaking
So many words, I don’t know what to say
Our planets break orbit like paper and water
Delicate dancing on the edge of her lips
Something unsettled, and something remembered
Something forgiven, keeps silent within
She turns to me with tears in her eyes
As if she doesn’t see the tempest inside
And our hearts are beating, but no one is breathing
A small thing I think, so close to the end
The clock is ticking, time is escaping…
I know I must be standing on my own
And something sacred, it could be dying… I know
And I stare with headlights now approaching
Blankets of sadness, bound up and cover, happiness lost.
I must have buried here
Inside I’m reaching, inside I’m pleading.
I can’t be losing everything
That I remember…
Oh Memorare
Oh Memorare…
Kisses left longing, somewhere behind us Asking for comfort, like cats in between
This new regretting, how foolish the choices
That once seemed so meaningful, so sturdy and sane
Seconds in silence, last half of forever
Searching for glimpses lovers embraced
How close and how distance, we stand to each other
Knowing that nothing here can ever be replaced
Oh Memorare
Oh Memorare
Are we together?
Songtekstvertaling
Tussen ons Uitglijden, De geest en de rouw
Gebeden besteed aan het vinden, een reden om te blijven
Pijnlijk en pijnlijk, de balans breekt
Zoveel woorden, Ik weet niet wat ik moet zeggen.
Onze planeten verlaten hun baan als papier en water.
Delicaat dansen op de rand van haar lippen
Iets onrustig, en iets herinnerde zich
Iets vergeven, zwijgt van binnen
Ze draait zich naar me toe met tranen in haar ogen
Alsof ze de storm van binnen niet ziet.
En onze harten kloppen, maar niemand ademt.
Een klein ding denk ik, zo dicht bij het einde
De klok tikt, de tijd ontsnapt.…
Ik weet dat ik op mezelf moet staan.
En iets heiligs, het zou kunnen sterven...
En ik staar met koplampen die nu naderen.
Dekens van verdriet, vastgebonden en bedekt, verloren geluk.
Ik moet hier begraven zijn.
Van binnen ben ik aan het reiken, van binnen ben ik aan het smeken.
Ik kan niet alles verliezen.
Dat Weet ik nog.…
Oh Memorare
Oh Memorare…
Kusjes lieten verlangen achter, ergens achter ons om troost te vragen, zoals katten er tussenin.
Deze nieuwe spijt, hoe dwaas de keuzes
Dat leek ooit zo betekenisvol, zo stevig en gezond.
Seconden in stilte, laatste helft van eeuwig
Op zoek naar glimpen geliefden omhelsden
Hoe dicht en hoe ver we bij elkaar staan
Wetende dat niets hier ooit kan worden vervangen
Oh Memorare
Oh Memorare
Zijn we samen?