The Black Dahlia Murder — Every Rope a Noose songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Every Rope a Noose" van The Black Dahlia Murder.
Songteksten
Every rope a noose
and each knives blade a truth
each day greyer than before
unwelcome life long in the tooth
colors marred and queer
ambitions disappear
the walls of shame are closing in you’re fading fast
you just can’t breathe anymore
can you feel your skin yet turning cold
the rigor mortis is stiffening
It’s a dead life in this cold dead world
so sink those rotten teeth right in let the disease within unfurl
wrapped in silence bittersweet
a trigger pull salvation complete
each stifled morn' the last
coin to ferryman passed
a tasteless tongue wags from your mouth
by plight of life crushed in its grasp
eyes of blind blink not
brought forth on earth to rot
Irreparably they’ve damaged you an empty shell
you just can’t be anymore
no one can hear your death knell ringing cold
embrace your own insignificance
pale skin feels paper thin
weathered by erosive days raped of all of its innocence
unending waves of self-disdain
tormented an existence in vain
that weight which bends our spines
inherit ancient strife
struggling to stay alive as we anxiously deflate
sheer madness fills our veins
hell beckons with flickering flames
from ‘neath headstone with no name
all that’s left to be is dead and free
dead and free from this pain
dead and cold
frozen stiff
Songtekstvertaling
Elk touw een strop
en elk mes een waarheid
elke dag greyer dan voorheen
onwelkom leven lang in de tand
verkleuren en homo ' s
ambities verdwijnen
de muren van schaamte komen dichterbij je vervaagt snel
je kunt gewoon niet meer ademen.
voel je je huid nog koud worden?
de rigor mortis verstijft.
Het is een dood leven in deze koude dode wereld.
dus zet die rotte tanden er recht in laat de ziekte zich ontvouwen
verpakt in stilte Bitterzoet
de redding van een trekker is voltooid
ieder verstikte de laatste
munt naar Veerman passeerde
een smakeloze tong wagt uit je mond
door de benarde toestand van het leven verpletterd in zijn greep
ogen van blind knipperen niet
naar de aarde gebracht om te rotten
Onherstelbaar hebben ze je een lege huls beschadigd.
je kunt het gewoon niet meer zijn.
niemand kan je doodsklok horen rinkelen.
omarm je eigen onbeduidendheid.
bleke huid voelt dun papier
verweerd door erosieve dagen verkracht van al zijn onschuld
oneindige golven van zelfhaat
een tevergeefs bestaan gekweld
het gewicht dat onze stekels buigt
erven oude strijd
worstelen om in leven te blijven terwijl we angstig defibrilleren
pure waanzin vult onze aderen
de hel roept met flikkerende vlammen
van ' neath headstone zonder naam
alles wat overblijft is dood en vrij.
dood en vrij van deze pijn
dood en koud
stijf bevroren