The Agonist — Globus Hystericus songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Globus Hystericus" van The Agonist.
Songteksten
What says the Tree to his friends the Rocks?
When he lives and breathes they sit and mock?
And he grows strong, for centuries long, but one he dies and begins to rot.
«We will last intact this way! And you my friend, will soon decay!»
«But I can breathe -- am commensal; the shade, the fruits, the nests on bough.
And if with this, my time finite, I’m glad to have spent it doing right.»
But Rocks prefer to simply sit.
To gain none, lost none, just exist.
But nary should an ocean rise, they’d become sand and disappear with the tides.
When trees ignite a cyclical life, from plant to animal to Earth and back; whom,
even when their roots are ploughed, have left exponential impact.
And so, the greedy human kind, to conquer trees tall, mountains high,
erects gigantic splinters of steel that shame forests, make mountains to kneel.
And progress spreads like moss on a stone.
Evolution dictates that men are prone to outdo those that came before.
«You see? We’ll last forever more!»
We improve what nature made.
We’ll challenge mountains, transplant lakes.
There is no confirmed master plan.
We do it just because we can.
But foolish is the one who complacently thinks himself King because when Time
erodes the past what remains are Nature’s things.
Quite Shakespearean duals, those between parent and offspring are!
As Chronos devours his Son, Gaia to mankind so starts.
Metal rusts, cement crumbles.
To err is human, not divine.
Prayers are so intently mumbled when proud man is forces to decline.
Steel, concrete, technology may stand intact for centuries, but faces with wind
or flood or quake, like toys will crumble, bend and break.
I say with actions what you do with words.
For we’re the moss; the Earth -- the stone, so let us do as did the Tree.
For silence will long be ignored, and action recognized quickly.
We won’t outlive our generation but our impact surely will.
This -- the Rocks' humiliation -- when they witness we are still alive in what
we’ve left for others, like Nature gives, so selflessly.
So pay respect to out true Mother and take your rank amongst the Trees.
Songtekstvertaling
Wat zegt de boom tegen zijn vrienden the Rocks?
Als hij leeft en ademt zitten ze te spotten?
En hij wordt eeuwenlang sterk, maar één sterft en begint te rotten.
"We zullen het zo houden! En jij, mijn vriend, zal snel vergaan!»
"Maar ik kan ademen, een commensaal, de schaduw, de vruchten, de nesten op de tak.
En als met dit, mijn tijd eindig is, ben ik blij dat ik het goed heb gedaan.»
Maar Stenen zitten liever gewoon.
Om niets te winnen, niets te verliezen, gewoon bestaan.
Maar als er een oceaan opstijgt, worden ze zand en verdwijnen ze met de getijden.
Wanneer bomen een cyclisch leven ontsteken, van plant tot dier tot aarde en terug; ,
zelfs als hun wortels worden geploegd, hebben ze een exponentiële impact.
En dus, de hebzuchtige menselijke soort, om bomen te veroveren hoog, bergen hoog,
hij legt gigantische staalsplinters op die bossen beschamen, bergen doen knielen.
En vooruitgang verspreidt zich als mos op een steen.
De evolutie schrijft voor dat mannen geneigd zijn om de vorige te overtreffen.
Zie je? We houden het eeuwig vol.»
We verbeteren wat de natuur heeft gemaakt.
We zullen bergen uitdagen,transplantatiemeren.
Er is geen bevestigd Masterplan.
We doen het omdat we het kunnen.
Maar dwaas is degene die zelfvoldaan denkt dat hij koning is omdat wanneer de tijd
wat overblijft zijn dingen van de natuur.
Het zijn Shakespeariaanse duals, die tussen ouders en nakomelingen.
Terwijl Chronos zijn zoon verslindt, begint Gaia aan de mensheid.
Metaal roest, cementkruimels.
Vergissen is menselijk, niet goddelijk.
Gebeden worden zo moedwillig gemompeld wanneer trotse mensen krachten zijn om af te slaan.
Staal, beton, technologie kan eeuwenlang intact blijven, maar gezichten met wind
of vloed of beving, zoals speelgoed zal afbrokkelen, buigen en breken.
Ik zeg met daden wat je met woorden doet.
Want wij zijn het mos, de aarde, de steen, dus laten we doen wat de boom deed.
Want stilte zal lang genegeerd worden, en actie snel herkend worden.
We overleven onze generatie niet, maar onze impact wel.
Dit -- de vernedering van de rotsen -- als ze zien dat we nog leven in wat
we zijn vertrokken voor anderen, zoals de natuur geeft, zo onbaatzuchtig.
Dus toon respect voor de echte moeder en neem je rang tussen de bomen.