The Agonist — Birds Elope With The Sun songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Birds Elope With The Sun" van The Agonist.
Songteksten
Air like water, water like stone, birds elopes with the sun.
A velvet quietus furtively draped over ears
Quartz underfoot and crystalline opal tears
Welcoming webs of gasping despair
Nival anphora textures the air
Anamnesis waltzes through…
The windows, shut tight, and the fires are fueled…
Reminding naÏveté of its magnitude’s inferiority.
Skyward stretching arms become thin and weak.
Bony fingers comb the clouds then curl into fists, admitting defeat.
Blood concedes to gravity’s pull, leaving hollow skeletons all erect,
perforating the skyline -- an impenetrable cage… like skin drawn tight,
and canvas cracked with age.
Escapist flights and lengthy nights as some succumb and slumber awakes…
Faces count minutes ‘til noon -- solar ghosts come kiss the moon goodnight --
grey memories for now.
A thousand families, down, will fall.
Nival tears bury them all!
Like absconding tides, birds elope with the sun.
A barren desert soaked in bleach
A sickly pallor and opal touch
Hallucinating, shattered glass falls as the atmosphere cracked and we are
invaded by emptiness black.
The brain keeps the body company.
The continent is a new born, trying to breathe.
Accepting his fate and falling asleep, the child is a woman, resting in peace.
Accepting the sleep as a blackness forcing its way in and pushing air out
through heavy lungs…
And heavy are the clouds that reach so deep and smother the land in a heavy
shroud.
Eyes press closed and words are now visible.
The sky is an eggshell waiting to hatch.
The ground is the air, the wind, the trees, the Earth, the water, the fire…
Sculptors working the clay, carving angels and gargoyles, and columns as pixies
dance to appease the leaves.
Faces that once turned to catch the light, frown and turn desperately down
towards darkness.
Float to the stiff, grey Earth.
Songtekstvertaling
Lucht als water, water als steen, vogels elopen met de zon.
Een fluwelen quietus, behangen over de oren
Kwarts ondervoets en kristallijne opaaltranen
Ontvangst van webben van wanhoop
Nival anphora textureert de lucht
Anamnese wandelt door…
De ramen, dicht, en de vuren zijn volgetankt.…
We herinneren naïviteit aan de inferioriteit van zijn grootte.
De armen worden dun en zwak.
Knokige vingers kammen de wolken en krullen in vuisten, en geven hun nederlaag toe.
Bloed geeft toe aan de aantrekkingskracht van de zwaartekracht, waardoor holle skeletten rechtop staan.,
perforeren van de skyline, een ondoordringbare kooi ... als een strak getrokken huid,
en canvas gekraakt met leeftijd.
Vluchtvluchten en lange nachten als sommige bezwijkt en slaapt ontwaakt…
Gezichten tellen minuten tot de middag. zonnegeesten komen de maan kussen welterusten. --
grijze herinneringen voor nu.
Duizend gezinnen zullen vallen.
Nival tears begraven ze allemaal!
Vogels lopen weg met de zon.
Een dorre woestijn gedrenkt in bleekwater.
Een ziekelijke pallor en opal touch
Hallucinerend, verbrijzeld glas valt als de atmosfeer brak en we zijn
binnengevallen door leegte zwart.
De hersenen houden het lichaam gezelschap.
Het continent is nieuw geboren en probeert te ademen.
Zijn lot aanvaarden en in slaap vallen, het kind is een vrouw, rustend in vrede.
De slaap accepteren als een duisternis die zijn weg naar binnen forceert en lucht naar buiten duwt
door zware longen…
En zwaar zijn de wolken die zo diep reiken en het land verstikken in een zware
lijkwade.
Ogen dicht drukken en woorden zijn nu zichtbaar.
De hemel is een eierschaal die wacht om uit te komen.
De grond is de lucht, de wind, de bomen, de aarde, het water, het vuur…
Beeldhouwers die de klei bewerken, engelen snijden en gargoyles, en zuilen als pixies
dans om de bladeren te sussen.
Gezichten die zich eens omdraaiden om het licht te vangen, fronsen en wanhopig neerslaan
richting duisternis.
Zweven naar de grijze aarde.