Terzij De Horde — A Chosen Hollow songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "A Chosen Hollow" van Terzij De Horde.
Songteksten
I would carve my own ruin
out of men of straw, lumps of dirt
I was abomination, I was cowered flight,
the chosen few, I embodied night.
All hell is suggested by a spark
encroaching vapour, engulfing dark
Tendrils of clotted ends, snatching with claws
what void this silence, this absence of laws
Coeval sunsets, enthralling shimmers
of an abyssal recluse, a chosen hollow
Pale skies shatter, living dust of the dead
The burrowing race into Limbo followed
Heartbeats thumping feeble goodbyes
A muted waving to shimmering skies
Enthralled by darkness, accepting the nill
Spiritual silence, talpaedic will.
All truth is suggested by this light
Our entropic insight, a hubristic rite
Mirage of distance now scattered in time
Transgressing the separate, primordial crime.
I spoke a world of words in reverse
Closing the paths that my blood had traversed
I discarded all loyalty to urge and intent
My venom is utterly spent.
An arena of liars, they welcome the flood
A tradition of tongues, of throats bred to rot
Eyelids shut hard against summoning skies
Their waters run shallow, the dead drown their prize.
Obverse and reverse sides of a coin, simulacra forged
man-made resemblance in the profoundness of Erebus' glare
A labyrinth that consists of a single straight line, invisible, endless.
«My flesh may feel fear; I myself do not.» Mine own cross to bear.
I allow the days to forget me.
All transience is reflected in this sudden end
Fire in the folds of the living pit’s descent
Where mourners glory in their escape from the fates
Drunk on their names reap kleos at death’s gates
Death of the spirit, not of the heart
Suffocating rigour rids the palate of doubt
The one ipse dixit in our surroundings dank
is the clasp of the herd, the writ of without.
Songtekstvertaling
Ik zou mijn eigen ruïne snijden.
uit mannen van stro, klontjes Vuil
Ik was abomination, ik was gehavend.,
de uitverkorenen, ik belichaamde de nacht.
De hel wordt voorgesteld door een vonk.
dampkring, inslikkend donker
Pezen van gestippelde uiteinden, geplukt met klauwen
wat een leegte deze stilte, deze afwezigheid van wetten
Coeval zonsondergangen, boeiende glinsterende glinters
van een diepe kluizenaar, een uitverkoren leegte
Bleke luchten verbrijzelen, levend stof van de doden
De gravende race in Limbo volgde
Hartslagen die zwak afscheid nemen
Een gedempt zwaaiend naar glinsterende lucht
Geboeid door de duisternis, het accepteren van de Nil
Spirituele stilte, talpaedic will.
Alle waarheid wordt gesuggereerd door dit licht
Ons entropisch inzicht, een overmoedritueel
Luchtspiegeling van de afstand nu verspreid in de tijd
Het overtreden van de aparte, primordiale misdaad.
Ik sprak een wereld van woorden in omgekeerde
Het sluiten van de paden die mijn bloed had doorkruist
Ik heb alle loyaliteit aan drang en intentie afgezworen.
Mijn GIF is volledig op.
Een arena van leugenaars, ze verwelkomen de vloed
Een traditie van tongen, van kelen gefokt om te rotten
Oogleden sluiten hard tegen het oproepen van lucht
Hun wateren zijn ondiep, de doden verdrinken hun prijs.
Simulacra gesmeed
de door de mens gemaakte gelijkenis in de uitgestrektheid van de schittering van Erebus
Een labyrint dat bestaat uit één rechte lijn, onzichtbaar, eindeloos.
"Mijn vlees kan angst voelen, ik zelf niet."Mijn eigen kruis te dragen.
Ik sta toe dat de dagen me vergeten.
Alle vergankelijkheid wordt weerspiegeld in dit plotselinge einde
Vuur in de vouwen van de afdaling van de levende put
Waar treurende roem in hun ontsnapping uit het lot
Dronken van hun naam, reap kleos aan de poorten van de dood.
Dood van de geest, niet van het hart
Verstikkende strengheid scheurt het gehemelte van twijfel
De enige ipse dixit in onze omgeving
is de sluiting van de kudde, het bevel van buiten.