Terrortory — City of Ghosts songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "City of Ghosts" van Terrortory.
Songteksten
The mists of dawn evaporate
and reveals the sorry state
of this town, once full of joy
The streets I wandered as a boy
I know each corner, every street
I know all shadows, their deceit
And in the placid city square
not a sound, no one’s there
The repeating patterns, suffocating me
I am getting closer to my end
Windows broken, doors are barred
the entire city is scarred
A rocking chair sways in the breeze
Clad in dust and dead debris
Memories etched into these walls
Shadows linger as night falls
And as I tread these stones again
I see no color in this grain
IN THIS TOWN
MAN BREAKS DOWN
I FIND IT HARD TO TRUST IN MYSELF
IN THIS TOWN
MAN BREAKS DOWN
I FIND IT HARD TO TRUST MYSELF
The repeating patterns, suffocating me
I am getting closer to my end
It’s in me now, inside these veins
the virus spreads, the virus chains
I was never here, I’ll never leave
I’ll never care enough to grieve
The catalyst, the breaking point
Apathy
My poisoned soul to anoint
Heresy
IN THIS TOWN
MAN BREAKS DOWN
I FIND IT HARD TO TRUST IN MYSELF
IN THIS TOWN
MAN BREAKS DOWN
I FIND IT HARD TO TRUST MYSELF
Songtekstvertaling
De nevels van de dageraad verdampen
en onthult de droevige staat
van deze stad, ooit vol vreugde
De straten waar ik als jongen zwierf
Ik ken elke hoek, elke straat
Ik ken alle schaduwen, hun bedrog.
En op het plein van de stad
geen geluid, Er is niemand.
De herhalingspatronen verstikken me.
Ik kom dichter bij mijn einde
Ramen gebroken, deuren afgesloten
de hele stad is getekend.
Een schommelstoel slingert in de wind
Geplateerd in stof en dood puin
Herinneringen geëtst in deze muren
Schaduwen blijven hangen als de nacht valt
En als ik deze stenen weer loop
Ik zie geen kleur in dit graan
IN DEZE STAD
DE MENS BREEKT
IK VIND HET MOEILIJK OM IN MEZELF TE VERTROUWEN.
IN DEZE STAD
DE MENS BREEKT
IK VIND HET MOEILIJK OM MEZELF TE VERTROUWEN.
De herhalingspatronen verstikken me.
Ik kom dichter bij mijn einde
Het zit nu in mij, in deze aderen.
het virus verspreidt zich, de viruskettingen
Ik ben hier nooit geweest, Ik zal nooit weggaan.
Ik zal nooit genoeg om rouwen geven.
De katalysator, het breekpunt
Apathie
Mijn vergiftigde ziel zalven
Ketterij
IN DEZE STAD
DE MENS BREEKT
IK VIND HET MOEILIJK OM IN MEZELF TE VERTROUWEN.
IN DEZE STAD
DE MENS BREEKT
IK VIND HET MOEILIJK OM MEZELF TE VERTROUWEN.