Taunusheim — Nebelkämpfe songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Nebelkämpfe" van Taunusheim.
Songteksten
Eines Tages ging ich entlang den Pfad,
voll Blut des Waldes Reich.
Kein Fleck von unberührter Schönheit mehr,
mein Schwert wart stets bereit.
Nur mit Trankeskraft und Fleischesblut betrat
ich Schritt für Schritt den Pfad.
Nur bemerkt vom Tier des dichten Walds,
blieb er aus, der Verrat.
Bilder der Heimat aus ferner Zeit,
die heute von Blut gewellt,
des Volkes der Ferne,
vom Feinde zur blossen Erinnerung entstellt.
Mein Heer die Gelüste nach Rache,
mein Stolz ist die Waffe, das Schwert,
mein Hass das Gericht, das verachtet
und jedem Opfer die Gnade verwehrt.
Zur selben Zeit nicht weit von dort
entarnnen wenige dem grausamen Tod,
statt aus Gnade, durch der Nornen Wort,
solch Grausamkeit färbt Gras und Augen rot.
Klingenreich und durch Hass getrieben
wurd die Flucht zum Kampfeszug.
Trotzt den Wäldern,
denn es sind die der Götter,
bereit zu empfangen des Feindes Blut.
Gleich wohl wie ich, die überlebenden Mannen
gingen auf den Hügelseiten,
kreisten ein dieses Volk,
das zu zerschlagen suchte,
unseren Glauben an Runenzeichen.
Unser Heer die Gelüste nach Rache,
unser Stolz ist die Waffe, das Schwert,
unser Hass das Gericht, das Verachtet
und jedem Opfer die Gnade verwehrt.
Songtekstvertaling
Op een dag liep ik langs het pad,
vol met bloed van het bos rijk.
Geen vlekken meer van ongerepte schoonheid.,
mijn zwaard was altijd klaar.
Alleen ingevoerd met drinkkracht en vlees bloed
Ik stap voor stap het pad.
Alleen opgemerkt door het dier van dichte bossen,
dat deed hij niet, verraad.
Foto ' s van het thuisland uit verre tijden,
vandaag zwaaiend door bloed,
van het Verre Volk,
verminkt van de vijand naar een herinnering.
Mijn leger het verlangen naar wraak,
mijn trots is het wapen, het zwaard,
mijn haat het oordeel dat veracht
en ontzegde genade aan elk offer.
Tegelijkertijd niet ver van daar
weinigen ontsnappen aan de wrede dood.,
in plaats van door genade, door het Nornen woord,
zulke wreedheid kleuren gras en ogen rood.
Blade-rijk en gedreven door haat
de ontsnapping werd een strijdmars.
Trotseer het bos.,
want zij zijn de goden,
klaar om het bloed van de vijand te ontvangen.
Net als ik, de overlevende mannen.
wandelde over de heuvels,
omcirkelde een van deze mensen,
die probeerde te breken,
ons geloof in runen symbolen.
Ons leger het verlangen naar wraak,
onze trots is het wapen, het zwaard,
onze haat het Hof dat veracht
en ontzegde genade aan elk offer.