Talco — Il Treno songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Il Treno" van Talco.
Songteksten
«Un treno. Un treno. Un treno!»
Alla deriva il film dell’innocenza
Deportato a un gioco di rassegnazione
Va aumentando una sopravvivenza
Nel contare i giorni di disperazione
Un pazzo si segnò la vita tramutar oltre i confini della razionalità
Scavalcare il dolor che ti asciuga la via lieti di un respiro di follia
Là dove attendono la luce in una mano
Di chi dicono plasmò l’umanità
Ci svegliammo in un destino disumano
Soli in sella ad un’ignota nudità
E nutrendo, raccogliendo un dolce incontro
Con un placido delirio di poesia
Per scappar dal dolor d’innocente agonia
Con un foglio ad indicar la via
E corre il treno ad ingannare l’apparenza
Di condanne senza colpe e verità
Io conforto cieco nella mia coscienza
Per scovar nel treno la mia libertà
A cercar riparo a lungo a condannati
Tra le faglie anguste dell’inciviltà
Per trovare la via per fuggire aldilà delle voglie dell’umanità
Non mi lasciare, non dimenticare la terra che lasciamo per andare via lontan
Fuggi come se potessi scavalcare un indomani che avevamo visto già
Ma devo andare, non dimenticare, non cancellare i sogni gli occhi della gente
mia
Scavalchiamo il dolor che ci asciuga la via con un bel respiro di follia
Nella storia di una vita deportata
Riposata da una lieta assurdità
Vivo il giorno di una sorte malandata
Con un fremito di umana dignità
E strappando il corso di un meschino tempo
Mesto inseguo in un delirio la magia
Per scappar dal dolor d’innocente agonia
Con un foglio ad indicar la via
Songtekstvertaling
«Treinstation. Treinstation. Een trein!»
Stuur de film van onschuld
Gedeporteerd naar een spel van berusting
Het verhoogt de overleving
Bij het tellen van de dagen van wanhoop
Een gek markeerde zijn leven, transformerend buiten de grenzen van rationaliteit.
Overwin de pijn die je opdroogt, blij met een adem van waanzin.
Waar ze wachten op het licht in één hand
Ze zeggen dat de mensheid gevormd is.
We werden wakker met een onmenselijk lot.
Alleen rijden op een onbekende naaktheid
En zich voeden, een zoete ontmoeting oppikken
Met een rustig delirium van poëzie
Om te ontsnappen aan de pijn van onschuldige pijn.
Met een blad dat de weg aangeeft
En de trein rijdt om het uiterlijk te misleiden
Van veroordelingen zonder schuld en waarheid
Ik verblind troost in mijn geweten
Om mijn vrijheid te vinden in de trein
Om een lang onderkomen te zoeken voor veroordeelden
Onder de smalle fouten van onbeschaamdheid
Om de weg te vinden om te ontsnappen aan de verlangens van de mensheid.
Laat me niet alleen, vergeet het land niet dat we verlaten om ver weg te gaan.
Ren alsof je de volgende dag kon inhalen die we al hadden gezien.
Maar ik moet gaan, vergeet niet, wis de ogen van mensen niet
mijne
We overwinnen de pijn die onze weg droogt met een adem van waanzin.
In de geschiedenis van een gedeporteerd leven
Rustend uit een gelukkige absurditeit
Ik leef de dag van een ongeluk
Met een trilling van menselijke waardigheid
En de loop van een kleine tijd verscheuren
Pesto achtervolgt in een delirium de magie
Om te ontsnappen aan de pijn van onschuldige pijn.
Met een blad dat de weg aangeeft