T9 — Трещина songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Трещина" van T9.
Songteksten
В тот день декабрь сказал прощай ноябрю,
А ветер пел дождю про ту, что на краю…
И хоть слепые не верят в слёзы других,
Дождь видел их и слепо верил в них.
Он шел один, хромая на левую ногу,
Так близко к Богу, что тот мог потрогать,
Но в тот день все были заняты чем-то другим,
И среди серых спин он шел один…
Аллеи парков стали другими,
Будто сменили имя своё, будто застыли.
Под слоем грязи и пыли похоронив листву,
Смотрели на Неву… уже не наяву.
Но где-то в самом последнем ряду, на ветру,
Остался желтый лист, который ждал весну,
И он сорвался… самый последний из всех.
Медленно падая вниз, желая взмыть вверх…
Он опустился на землю пред её глазами,
Заставив медленно двинуться в сторону зданий,
И незаметно, тайком от судеб людей,
Быстрей, она прошла вдоль площадей.
Уже сломя голову она покинула город,
Пронзила горы, проползла по дну моря.
И все вокруг хотели видеть вещие сны,
Но никто не заметил трещину чей-то судьбы!
В тот день мы разорвали с тобой мир на части,
Крича от боли, на краю пропасти! Прости!
Но только ветер слушал печально,
Зная, что здесь не смогут построить мосты…
В тот день мы раскололи мир пополам!
К чертям! Пустив мечтам контрольный в голову!
И дождь печально сбивал твои слезы с лица,
Рыдая сам прозрачными каплями олова…
В тот день декабрь сказал прощай ноябрю,
А ветер пел дождю про ту, что на краю…
И хоть слепые не верят в слёзы других,
Дождь видел их и слепо верил в них.
Он шел один, хромая на левую ногу,
Так близко к Богу, что тот мог потрогать,
Но в тот день все были заняты чем-то другим,
И среди серых спин он шел один.
Songtekstvertaling
Op die dag nam December afscheid van November,
En de wind zong in de regen over de ene aan de rand…
En hoewel de blinden niet geloven in de tranen van anderen,
De regen zag hen en geloofde blindelings in hen.
Hij liep alleen, mank op zijn linkerbeen.,
Zo dicht bij God dat hij kon aanraken,
Maar die dag was iedereen druk met iets anders.,
En tussen de grijze ruggen liep hij alleen...
Park steegjes zijn veranderd.,
Het was alsof ze hun naam veranderd hadden, alsof ze bevroren waren.
Onder een laag vuil en stof die het loof begraaft,
We keken naar de Neva... niet meer in werkelijkheid.
Maar ergens in de allerlaatste rij, in de wind,
Er was een geel blad dat wachtte op de lente.,
En hij knapte... de laatste van allemaal.
Langzaam naar beneden vallen, willen opstijgen…
Hij zonk voor haar ogen op de grond.,
Ze dwingen langzaam naar de gebouwen te gaan.,
En in het geheim van het lot van de mensen.,
Snel, ze liep langs de pleinen.
Ze had de stad al snel verlaten.,
Het doorboorde de bergen, kroop langs de bodem van de zee.
En overal wilde ik profetische dromen zien,
Maar niemand merkte de scheur in iemands lot!
Die dag verscheurden we de wereld.,
Schreeuwend van pijn, op de rand van een afgrond! Sorry!
Maar alleen de wind luisterde helaas,
Weten dat ze hier geen bruggen kunnen bouwen…
Die dag splitsten we de wereld in tweeën.
Naar de hel ermee! Door je dromen een test in je hoofd te laten doen!
En de regen sloeg helaas je tranen van je gezicht,
Snikkend zichzelf transparante druppels tin…
Op die dag nam December afscheid van November,
En de wind zong in de regen over de ene aan de rand…
En hoewel de blinden niet geloven in de tranen van anderen,
De regen zag hen en geloofde blindelings in hen.
Hij liep alleen, mank op zijn linkerbeen.,
Zo dicht bij God dat hij kon aanraken,
Maar die dag was iedereen druk met iets anders.,
En tussen de grijze ruggen liep hij alleen.