Swallow The Sun — Plague of Butterflies: Losing the Sunsets - Plague of Butterflies - Evael 10:00 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Plague of Butterflies: Losing the Sunsets - Plague of Butterflies - Evael 10:00" van Swallow The Sun.
Songteksten
Cold was the air that the evening wind brought
Silent and so quiet were the woods
On the eve of that night.
Don’t know what I stayed there for so long,
So long that I could hear that voice.
The whisper we all avoid.
Sound from within, the quiet truth
I felt my blood slowly turning cold,
Turning cold from waiting.
Hours I spent there awaiting,
Hoping for someone to come.
To silent the voice that felt like thunder
Evael is the light, the white light.
In the chill of my world, she is the one.
She brings the butterflies, pure light.
When ever she comes by The darkness steps aside
But I felt my blood turn cold.
Hours I spent there awaiting,
Watching the light fading
You’re losing the sunsets, you will never get them back.
The days you spend in loneliness are seconds in shades of black
Winter was cold, but summer is even colder.
Nights have been longer, they have made me much older
You’re losing the sunsets, you will never get them back.
Every night you spend in loneliness are years in shades of black
Years pass, but has time stopped on me?
Morning always arises with vaster pain
And then it is sunset again
We weep the winds for your loneliness,
Choir of broken dreams for the love you had.
But now she walks forever lost in gray and woe.
She’s not forgiven, she’s the one for winter to own.
Not yours, old man, never again…
Songtekstvertaling
Koud was de lucht die de avondwind bracht
Stil en zo stil waren de bossen
Op de avond van die avond.
Ik weet niet waarom ik daar zo lang bleef.,
Zo lang dat ik die stem kon horen.
Het gefluister dat we allemaal vermijden.
Geluid van binnenuit, de Stille waarheid
Ik voelde mijn bloed langzaam koud worden.,
Het wordt koud van het wachten.
Ik heb daar uren gewacht.,
Ik hoop dat er iemand komt.
Te zwijgen de stem die voelde als donder
Evael is het licht, het witte licht.
In de kou van mijn wereld, is zij de ware.
Ze brengt de vlinders, puur licht.
Als ze bij de duisternis komt, gaat ze opzij.
Maar ik voelde mijn bloed koud worden.
Ik heb daar uren gewacht.,
Het licht zien vervagen
Je verliest de zonsondergangen, je krijgt ze nooit meer terug.
De dagen die je doorbrengt in eenzaamheid zijn seconden in tinten van zwart
De Winter was koud, maar de zomer is nog kouder.
De nachten zijn langer geweest, ze hebben me veel ouder gemaakt.
Je verliest de zonsondergangen, je krijgt ze nooit meer terug.
Elke nacht als je eenzaam bent, zit je jaren in de schaduw van zwart.
Jaren gaan voorbij, maar is de tijd gestopt?
De ochtend komt altijd met veel pijn.
En dan is het weer zonsondergang.
We huilen de wind om je eenzaamheid,
Koor van gebroken dromen voor de liefde die je had.
Maar nu loopt ze voor altijd verloren in grijs en wee.
Ze is niet vergeven, ze is degene van winter om te bezitten.
Niet van jou, Oude man, nooit meer.…