Suidakra — And Another Cist Looms songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "And Another Cist Looms" van Suidakra.
Songteksten
So I reel away to a vale
of cists in front of me endless buried names of forlorn games
wilting I fall to the ground
unable to reach the gate
the stones on which he lain all knew his name
Fare you well my mother
I shall search your flames
in the four winds of the land
Fare you well my dear son
Never forget the end
I awake by moonlight
under a lorn tree
a forgotten might
forces me to the sea
By a lonly seashore
a fair young naiad beholds me the spray whispers my name
I laud her embrace, my wild young sea
So In desperate longing I take my path
unable to turn around
a forgotten might lames my will
But in my dreams I can hear her voice
a flame in the dark
a forgotten might makes me chill
By a lonly tree
a fair maiden beholds me Eyes of soil, a sylvan goddess
her beauty lames my forlorn heart
silently the stones whisper a name
I laud her embrace like a fuddled bard
So In desperate…
By a bleak ghastly ch&aign
a gibbous moon illuminates
staring eyes in the wind
burning like infernal blazes
I will never laud her cold embrace
But her flames calls my name
Songtekstvertaling
Dus ik spoel weg naar een vallei
van cists voor me eindeloze begraven namen van verloren spelletjes
verwelken ik val op de grond
kan de poort niet bereiken
de stenen waarop hij lag wisten allemaal zijn naam
Vaarwel, mijn moeder.
Ik zal je vlammen doorzoeken.
in de vier winden van het land
Vaarwel, mijn lieve zoon.
Vergeet nooit het einde
Ik ontwaak bij maanlicht.
onder een lornboom
een vergeten macht
dwingt me tot de zee
Door een eenzame kust
een jonge naiad ziet me de spray fluistert mijn naam
Ik bewonderde haar omhelzing, mijn wilde jonge zee
Dus in wanhopig verlangen neem ik mijn pad
kan niet omdraaien
een vergeten m ' n testament.
Maar in mijn dromen kan ik haar stem horen
een vlam in het donker
een vergeten kracht doet me chillen
Door een eenzame boom
een schone maagd aanschouwt mijn ogen van aarde, een sylvan godin
haar schoonheid neemt mijn verloren hart.
stilletjes fluisteren de stenen een naam
Ik heb haar omhelsd als een bard.
Zo wanhopig…
Door een sombere, afgrijselijke ch&aign
een gibbous maan verlicht
starende ogen in de wind
brandend als helse vlammen
Ik zal nooit haar koude omhelzing prijzen.
Maar haar vlammen roepen mijn naam