Stillife — Necropolis songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Necropolis" van Stillife.
Songteksten
Many have walked upon this path before me.
Many have been tricked, but I was not.
Here many spirits are haunting me.
I feel the untouchable fear.
It is empty but my eyes still see,
although they are covered by tears.
I still hear the screams of sorrow.
This is the beauty that fills my soul.
In our hands we carry the ancient flame.
The most powerful weapon of all times it is.
We walk in the footsteps of our ancestors.
They who once proudly came here to die.
We are at the same place, but yet another age.
Certain things will always remain the same.
We are now falling into other souls.
They are so many but yet alone.
Everything we pass are scary piles of pain.
That who has been will be burned into our brains.
Unbreakable are the chains of our memories.
Never will I be the one who denies to see.
Still I am able to touch the fear.
Screaming are the thoughts who call upon my soul.
Love is not all and will not come to you here.
Here the silent sorrow tells the whole story.
Now I can see that very spot to myself.
Nothing about this sacred place have I forgotten.
Songtekstvertaling
Velen hebben dit pad voor mij bewandeld.
Velen zijn bedrogen, maar ik niet.
Hier spoken veel geesten rond.
Ik voel de onaantastbare angst.
Het is leeg maar mijn ogen zien nog steeds, hoewel ze bedekt zijn met tranen.
Ik hoor nog steeds het geschreeuw van verdriet.
Dit is de schoonheid die mijn ziel vult.
In onze handen dragen we de oude vlam.
Het krachtigste wapen aller tijden.
We lopen in de voetsporen van onze voorouders.
Zij die hier ooit trots kwamen om te sterven.
We zijn op dezelfde plek, maar weer een andere leeftijd.
Sommige dingen zullen altijd hetzelfde blijven.
We vallen nu in andere zielen.
Het zijn er zoveel, maar toch alleen.
Alles wat we passeren zijn enge stapels pijn.
Wie er geweest is, zal in onze hersenen verbrand worden.
Onbreekbaar zijn de ketens van onze herinneringen.
Ik zal nooit degene zijn die ontkent te zien.
Toch ben ik in staat om de angst aan te raken.
Schreeuwen zijn de gedachten die mijn ziel aanroepen.
Liefde is niet alles en zal hier niet naar je toe komen.
Hier vertelt het stille verdriet het hele verhaal.
Nu kan ik die plek voor mezelf zien.
Niets over deze heilige plek ben ik vergeten.