Steve Earle — (Quicksilver Daydreams of) Maria songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "(Quicksilver Daydreams of) Maria" van Steve Earle.
Songteksten
A diamonds fades quickly when matched to the face of Maria
All the harps they sound empty when she lifts her lips to the sky
The brown of her skin makes her hair seem a soft golden rainfall
That spills from mountains to the bottomless depths of her eyes
Well, she stands all around me, her hands slowly sifting the sunshine
All the laughter that lingers down deep beneath her smiling is free
Well, it spins and it twirls like a hummingbird lost in the morning
And caresses the south wind and silently sails to the sea
Ah, the sculptor stands stricken, painter he throws away his brushes
When her image comes dancing the sun, she turns sullen with shame
And the birds they go silent, the wind stops his sad, mournful singing
When the trees of the forest start gently to whispering her name
So as softly she wanders I’ll desperately follow her footsteps
And I’ll chase after shadows that offer a trace of her sight
Ah, they promise eternally that she lays hidden within them
But I find they’ve deceived me and sadly I bid them goodbye
So the serpent slides softly away with these moments of laughter
And the the old washy woman has finished her cleaning and gone
But the bamboo hangs heavy in the bondage of quicksilver daydreams
And a lonely child longingly looks for a place to belong
Songtekstvertaling
Een diamant vervaagt snel als hij gekoppeld is aan het gezicht van Maria.
Alle harpen klinken leeg als ze haar lippen naar de hemel tilt
Door het bruin van haar huid lijkt haar haar een zachte gouden regenval.
Die van Bergen naar de bodemloze diepten van haar ogen stroomt
Nou, ze staat overal om me heen, haar handen zeven langzaam de zon
Al het gelach dat diep onder haar glimlach hangt is gratis
Nou, het draait en het draait als een kolibrie verloren in de ochtend
En streelt de zuidelijke wind en zeilt stilletjes naar de zee
Ah, de beeldhouwer is getroffen, schilder hij gooit zijn borstels weg
Als haar beeld komt dansen de zon, wordt ze somber van schaamte
En de vogels zwijgen, de wind stopt zijn treurige, treurige gezang
Wanneer de bomen van het bos beginnen zachtjes haar naam te fluisteren
Zo zacht als ze dwaalt zal ik wanhopig haar voetstappen volgen
En ik ga achter schaduwen aan die een spoor van haar zicht bieden.
Ah, ze beloven eeuwig dat ze zich in hen verstopt
Maar ik vind dat ze me bedrogen hebben en helaas neem ik afscheid van ze.
Dus de slang glijdt zachtjes weg met deze momenten van gelach
En de oude wazige vrouw is klaar met schoonmaken en is weg.
Maar de bamboe hangt zwaar in de bondage van quicksilver dagdromen.
En een eenzaam kind zoekt naar een plek om thuis te horen