Стас Михайлов — Мы теперь уходим понемногу songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Мы теперь уходим понемногу" van Стас Михайлов.
Songteksten
В ту страну, где тишь и благодать.
Может быть, и скоро мне в дорогу
Бренные пожитки собирать.
Милые берёзовые чащи!
Ты, земля! И вы, равнин пески!
Перед этим сонмом уходящих
Я не в силах скрыть моей тоски.
Слишком я любил на этом свете
Всё, что душу облекает в плоть.
Мир осинам, что, раскинув ветви,
Загляделись в розовую водь.
Много дум я в тишине продумал,
Много песен про себя сложил,
И на этой, на земле угрюмой
Счастлив тем, что я дышал и жил.
Счастлив тем, что целовал я женщин,
Мял цветы, валялся на траве
И зверьё, как братьев наших меньших,
Никогда не бил по голове.
Знаю я, что не цветут там чащи,
Не звенит лебяжьей шеей рожь.
Оттого пред сонмом уходящих
Я всегда испытываю дрожь.
Знаю я, что в той стране не будет
Этих нив, златящихся во мгле.
Оттого и дороги мне люди,
Что живут со мною на земле.
Songtekstvertaling
Naar het land van vrede en genade.
Misschien ben ik snel weer weg.
Verzamel je bezittingen.
Mooie berkenbossen.
Jij, aarde! En jij, plains Sands!
Voor deze gastheer van vertrek
Ik kan mijn verlangen niet verbergen.
Ik hield te veel van deze wereld.
Alles wat de ziel in het vlees brengt.
Vrede voor de aspiranten die hun takken spreiden,
Ze keken in het roze water.
Ik dacht aan veel gedachten in stilte.,
Veel liedjes over mezelf samengesteld,
En op deze grimmige aarde
Gelukkig dat ik ademde en leefde.
Gelukkig dat ik Vrouwen heb gekust,
Kruipende bloemen, liggend op het gras
En dieren, zoals onze mindere broeders.,
Ik heb je nooit op je hoofd geslagen.
Ik weet dat de dikten daar niet bloeien.,
Rye klinkt niet als een zwanen nek.
Daarom vóór de gast van vertrek
Ik krijg altijd rillingen.
Ik weet dat in dat land
Deze velden, goud in het donker.
Daarom zijn mensen me dierbaar.,
Dat ze bij mij op aarde wonen.