ST1M — Коридоры songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Коридоры" van ST1M.
Songteksten
Рояль — Роман Шкетик. Струнные — Александр Юц, Карина Сим, Дарья Каширская,
Светлана Рясная.
Гитара — Роман Безруков. Бас-гитара — Галим Рахманкулов. Барабаны — Роман
Куликешев.
Сведение — Анатолий Piastro Ширяев. Мастеринг — Hotline Mastering, New York.
Над моей улицей свинцовые тучи.
Уже не первое сквозное, но ошибки не учат.
И снова пыль в глаза по новостям, и снова дожди —
Всё так отчётливо и очевидно, словно в HD.
В бокале твоё не допитое — полусладкое красное,
Я хоть раз дал тебе повод мне не верить на слово?
От нас осталась только тишина в пустой квартире,
В кого нас эти ледяные будни превратили?
Люди за окнами по прежнему спешат куда-то.
Что понедельник, что суббота — разница лишь в датах.
А за кулисами моего сердца — пусто.
К собственному счастью путь осколками чужого услан.
Я устал летать, касаясь Земли.
Мир, придуманный нами вдруг оказался двулик.
Я не признаюсь… Да и ты, вряд ли скажешь мне, как я тебе дорог.
Мы заблудились в этих коридорах.
Наши с тобой миры стали параллельными.
И я, с передовой их войн списан по ранению.
Небо цепляется за крыши высоток.
Кино продолжится без нас, мы с тобой лишь эпизоды.
Сотовый недоступен и завтра всё-таки наступит!
А я застрял между землёй и небом на уступе!
И мне сейчас не важно — вверх или вниз,
Лишь бы не слышать этих бесконечных, ветхих реприз.
Играть по крупному — не значит, не замечать мелочей.
Запах твоих духов или брелок на связке ключей —
Всё, что напомнить о тебе может более или менее,
Хоть я и улыбаюсь, мне больно до онемения.
Утро сотрёт тебя из памяти CTRL + Delete,
И чувства вместе с прошлым удалит.
Я не признаюсь… Да и ты, вряд ли скажешь мне, как я тебе дорог.
Мы заблудились в этих коридорах.
Songtekstvertaling
Koninklijke Romeinse Sceet. Strings-Alexander Yutz, Karina SIM, Daria Kasjirskaya,
Svetlana Riasne.
Guitar-Roman Bezrukov. Basgitaar-Galim Rakhmankulov. De Drums - De Roman
Kulekeeper.
Mixen-Anatoly Piastro Shiryaev. Mastering-Hotline Mastering, New York.
Er zijn wolken boven mijn straat.
Dit is niet de eerste keer van eind tot eind, maar fouten worden niet geleerd.
En opnieuw het stof in de ogen van het nieuws, en opnieuw de regen —
Alles is zo duidelijk en duidelijk, als in HD.
In een glas van je niet dronken half zoete rode,
Heb ik je ooit een reden gegeven om me niet op mijn woord te geloven?
Alles wat er van ons over was, was stilte in een leeg appartement.,
Wat hebben deze ijzige dagen van ons gemaakt?
De mensen achter de ramen hebben nog steeds haast.
Maandag of zaterdag-het enige verschil is in de data.
En achter de schermen is mijn hart leeg.
Voor hun eigen geluk wordt het pad geblokkeerd door fragmenten van die van iemand anders.
Ik ben het vliegen zat, de grond aanraken.
De wereld die we uitvonden bleek plotseling twee gezichten te hebben.
Ik geef het niet toe... en je kunt me nauwelijks vertellen hoeveel je om me geeft.
We zijn verdwaald in deze gangen.
Onze werelden zijn parallel geworden.
En ik, van de frontlinie van hun oorlogen afgeschreven door blessures.
De hemel klampt zich vast aan de daken van hoogbouw.
De film gaat verder zonder ons, we zijn gewoon afleveringen.
Mobiele telefoon is niet beschikbaar en morgen zal komen!
En ik zit vast tussen aarde en hemel op een richel!
Het kan me niet schelen of het op of neer is.,
Alleen niet om deze eindeloze, ramshackle reprises te horen.
Groot spelen betekent niet dat je de kleine dingen niet ziet.
De geur van je parfum of de sleutelring op je sleutelring —
Alles wat je min of meer aan je herinnert.,
Ook al lach ik, het doet pijn tot het punt van gevoelloosheid.
Morning zal je wissen uit geheugen CTRL + verwijderen,
En gevoelens samen met het verleden zullen verdwijnen.
Ik geef het niet toe... en je kunt me nauwelijks vertellen hoeveel je om me geeft.
We zijn verdwaald in deze gangen.