Sopor Aeternus & The Ensemble Of Shadows — The City in the Sea songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The City in the Sea" van Sopor Aeternus & The Ensemble Of Shadows.
Songteksten
Lo! death has reared himself throne
In a strange city lying alone
Far down within the dim west
Where the good and the bad
And the worst and the best
Have gone to their eternal rest.
There shrines and palaces and towers
Time-eaten towers that tremble not
Resemble nothing that is ours
Around, by lifting winds forgot
Resignedly beneath the sky
The melancholy waters lie.
No rays from the holy heaven come down
On the long night-time of that town
But light from out the lurid sea
Streams up the turrets silently
Gleams up the pinnacles far and free
Up domes, up spires, up kingly halls
Up fanes, up Babylon, like walls
Up shadowy long-forgotten bowers
Of sculptured ivy and stone flowers.
Up many and many a marvellous shrine
Whose wreathed friezes intertwine
The viol, the violet and the vine
Resignedly beneath the sky
The melancholy waters lie
So blend the turrets and shadows there
That all seem pendulous in air
While from a proud tower in the town
Death looks gigantically down.
There open fanes and gaping graves
Yawn level with luminous waves
But not the riches there that lie
In each idol’s diamond eye
Not the gaily-jewelled dead
Tempt the waters from their bed
For no ripples curl, alas!
Along that wilderness of glass
No swellings tell that winds may be Upon some far-off happier sea
No heavings hint winds have been
On seas less hideously serene.
But lo! a stir in the air
The wave, there is a movement there
As if towers had thrust aside
In slightly sinking the dull tide
As if their tops had feebly given
A void within the filmy heaven.
The waves have now a redder glow
The hours are breathing faint and low
And when, amid no earthly moans
Down, down that town shall settle hence
Hell, rising from a thousand thrones
Shall do it reverence.
Songtekstvertaling
Voorwaar. de dood heeft zichzelf op de troon gezet.
In een vreemde stad die alleen ligt
Ver beneden in het dim west
Waar het goede en het slechte
En het ergste en het beste
Zijn naar hun eeuwige rust gegaan.
Heiligdommen, paleizen en torens
Door de tijd opgegeten torens die niet trillen
Lijkt op niets dat van ons is.
Rond, door het heffen van Winden vergeten
Berustend onder de lucht
De melancholische wateren liggen.
Geen stralen uit de heilige hemel komen naar beneden
Op de lange nacht van die stad
Maar licht uit de lugubere zee
Stroomt stil de koepels op
Straalt de pinnakels ver en vrij op
Koepels, torens, Koninklijke hallen
Op fanes, op Babylon, als muren
In schaduwrijke lang vergeten bowers
Van gebeeldhouwde klimop en stenen bloemen.
Op vele en vele een prachtig heiligdom
Wiens krans friezes intertwine bevloeide
De viol, het viooltje en de wijnstok
Berustend onder de lucht
De melancholische wateren liggen
Dus meng de koepels en schaduwen daar
Dat lijkt allemaal pendule in de lucht
Terwijl van een trotse toren in de stad
De dood lijkt Gigant down.
Er zijn open rijstroken en gapende graven.
GAAP niveau met lichtgolven
Maar niet de rijkdom die daar ligt.
In het diamanten oog van elk idool
Niet de vrolijke dood.
Verleid het water van hun bed
Want geen rimpels krullen, helaas!
Langs die wildernis van glas
Geen zwellingen zeggen dat de wind op een verre, gelukkiger zee kan zijn.
Er zijn geen zwaartewinden geweest.
Op zee minder vreselijk sereen.
Maar zie! een roeren in de lucht
De Golf, daar is een beweging.
Alsof torens aan de kant waren gezet.
Bij het licht zinken van het doffe tij
Alsof hun toppen slecht waren.
Een leegte in de Smerige hemel.
De golven hebben nu een roder gloed
De uren ademen zwak en laag
En wanneer er geen aardse kreunen zijn
Down, down that town shall settle vandaar
De hel, rijzend van duizend rustbanken.
Zal het doen eerbiedig.