Son Ambulance — Billy Budd songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Billy Budd" van Son Ambulance.
Songteksten
You came by yourself, but you left in a train
Following close to whatever is in front of you
Rails lay in their beds from Boston to Maine
And they trick themselves, dream about waking up
So we fold like paper
Into a desks top drawer, something I was writing
Into a tunnels dark mouth, the boxes have disappeared
And we laughed out loud for each one we never opened
So now the poets can guess at what we might have had
For all their loveliness, my page is just snow
And I follow your footprints, fill buckets with tears
With that hot water, I will make you tea
Cause now you say that you’re sick, but I think you’re just bored with my
jumbled words so inarticulate, your inattentiveness
But I told you one time we were two twisted vines, green and inseparable
That sturdy of a weave it just isn’t possible
So I will change my name, you can pretend you never knew me
And we’ll fill up our floors with the discarded clothes
A skirt pulled up from under my bed, something I loved on you
Can you tell by my face, because I think it shows?
It is confusing here, feels like I am in a fog
Songtekstvertaling
Je kwam alleen, maar je vertrok in een trein.
Dicht bij wat er voor je ligt
Rails lagen in hun bed van Boston tot Maine.
En ze bedriegen zichzelf, dromen over wakker worden
Dus vouwen we als papier
In een bureau in de bovenste la, iets wat ik aan het schrijven was.
In een tunnel zijn de dozen verdwenen.
En we lachten hardop voor iedereen die we nooit open deden.
Dus nu kunnen de dichters raden wat we hadden kunnen hebben.
Voor al hun schoonheid, mijn pagina is alleen maar sneeuw
En ik volg je voetafdrukken, vul emmers met tranen.
Met dat warme water maak ik thee voor je.
Want nu zeg je dat je ziek bent, maar ik denk dat je gewoon verveeld bent met mijn
verwarde woorden zo onarticulair, je onoplettendheid
Maar ik zei je een keer dat we twee verdraaide wijnstokken waren, groen en onafscheidelijk
Zo stevig van een weave het is gewoon niet mogelijk
Dus ik verander mijn naam, Je kunt doen alsof je me nooit hebt gekend.
En we vullen onze vloeren met afgedankte kleren.
Een rok onder m ' n bed, iets waar ik van hield.
Kun je dat aan mijn gezicht zien, omdat ik denk dat het te zien is?
Het is hier verwarrend, het voelt alsof ik in een mist zit.