Соль Земли — Непокорённая вера в добро songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Непокорённая вера в добро" van Соль Земли.
Songteksten
Мне были двери открыты к западной точке России,
Там, где после прибоя, люди янтарь носили.
Где городок Гвардейск находился в низине,
Где с моря дуют ветра и очень сильные.
Мне руки умывали капли прозрачной росы,
Ноги боролись с песками Балтийской косы.
Я мог изучать историю, листая книжки,
Но мне было не до нее, я был еще мальчишкой.
Там городок военный казался необъятным,
Солдаты молодые чистили свои автоматы.
И как нам было страшно, когда нас с Саней
Отцы хлестали вениками в солдатской бане.
Ругалась тетя Надя, что неправильно крестился,
А я пошел в наш храм и научился.
Швыряли в стекла хлебзавода с пацанами камнями,
После того, как надо нас учили ремнями.
Крики детдомовской шпаны я не забуду
Я им сказал тогда, что больше убегать не буду.
Мне после этого три раза ломали нос.
Нос заживал, а я тем временем рос.
Никто и никогда нам не читал морали,
Родители нам говорили: Поступайте правильно.
Когда я буду листать страницы прошлого,
Детям своим отдам из них только хорошее.
Это моя непокоренная вера в добро,
Я словно окрыленный светом сотен световых табло.
Это как плот который все же встретит берег,
И мы все еще любим и ждем, надеемся и верим.
А я был слеп. Я долго и трудно взрослел.
Рассвет мне был в укор, я ненавидел и не шел на свет.
Я столько лет грелся огнем своих страстей,
Но холод Холодово добирался до костей.
Диких растений красота — поэтика дна,
Но жизнь одна, и говорят, что дальше чо-то там…
На кумарах ад может стать поверхностью дивана
И мы с Диманом клали фундамент будущего храма.
Мама украдкой крестит непутевых сыновей,
Сквозь звон цепей, сквозь семь морей они вернутся к ней.
…И Царь Царей был вписан в купол в центре церкви.
Пацан сказал — пацан добился своей цели.
Помню колокола на поддонах, подъем на звонницу.
Потом их звон поплыл над городом, как водится.
А с моего лица улыбка не сходила долго
И что-то доброе рождалось в кровотоке.
Стены покрыты фресками. Дьякон одел стихарь.
Резной иконостас отгородил алтарь.
Как встарь, звучал таинственный язык старославянский,
А я не знал, где встать в кроссовках и в аляске.
Глазел по сторонам, смущался и переминался
Встал в очередь и еле и свою очередь дождался.
Веселый батюшка мои грехи решил,
Он мне сказал: иди и больше не греши.
Это моя непокоренная вера в добро,
Я словно окрыленный светом сотен световых табло.
Это как плот который все же встретит берег,
И мы все еще любим и ждем, надеемся и верим.
Мы все еще любим и ждем, надеемся и верим.
Songtekstvertaling
Ik had deuren open naar het westelijke punt van Rusland.,
Waar mensen amber droegen na de branding.
Waar de stad Gvardeysk was gelegen in de laaglanden,
Waar de wind waait vanuit de zee en zeer sterk.
Druppels heldere dauw wasten mijn handen,
Mijn voeten worstelden met het zand van de Baltic spit.
Ik kan geschiedenis studeren door boeken te lezen.,
Maar ik was er niet toe in staat, Ik was nog maar een jongen.
Er is een militair dorp het leek immens,
De jonge soldaten waren hun machinegeweren aan het schoonmaken.
En hoe bang we waren toen we bij de slee waren.
Vaders sloegen bezems in het soldatenbad.
Tante Nadia zwoer dat hij verkeerd gedoopt was.,
En ik ging naar onze tempel en leerde het.
Ze gooiden stenen naar de ramen van de Broodfabriek met de jongens.,
Nadat we geleerd hadden hoe we riemen moesten gebruiken.
Ik zal het geschreeuw van de kinderen niet vergeten.
Ik zei toen dat ik niet meer weg zou lopen.
Mijn neus is daarna drie keer gebroken.
Mijn neus genas en ik groeide op.
Niemand heeft ons ooit moraal voorgelezen.,
Mijn ouders zeiden: Doe het juiste.
Wanneer zal ik door de pagina ' s van het verleden kijken,
Ik geef alleen goede dingen aan mijn kinderen.
Dit is mijn onoverwinnelijke geloof in goedheid.,
Ik voel me geïnspireerd door het licht van honderden lichtopnames.
Het is als een vlot dat nog steeds de kust ontmoet,
En we houden nog steeds van en wachten, hopen en geloven.
Ik was blind. Ik ben lang en hard opgegroeid.
De dageraad was een verwijt aan mij, Ik haatte het en ging niet naar het licht.
Ik koester al jaren het vuur van mijn passies.,
Maar de kou werd me te veel.
Wilde planten schoonheid-poëtica van de bodem,
Maar leven één, en zeg, dat er nog iets is.…
Op kumars kan de hel het oppervlak van een bank worden.
En Diman en ik legden de fundering van de toekomstige tempel.
Moeder doopt heimelijk wayward sons,
Door de ketenen, door de zeven zeeën, zouden ze naar haar terugkeren.
...En de Koning der koningen werd in de koepel in het centrum van de kerk gegraveerd.
De jongen zei dat de jongen zijn doel had bereikt.
Ik herinner me de klokken op pallets, de beklimming naar de belfry.
Toen zweefde hun plasje over de stad, zoals gewoonlijk.
En Mijn glimlach ging niet weg voor een lange tijd
En er is iets goeds geboren in de bloedbaan.
De muren zijn bedekt met fresco ' s. De diaken deed zijn surplice aan.
Een gekerfde iconostase sloot het altaar af.
Van vroeger af, klonk de mysterieuze taal van het oude Slavisch,
En ik wist niet waar ik moest staan in sneakers en in Alaska.
Hij staarde rond, verward, en friemelde
Ik stond in de rij en wachtte nauwelijks op mijn beurt.
Jolly vader mijn zonden besloten,
Hij zei tegen mij: Ga en zondig niet meer.
Dit is mijn onoverwinnelijke geloof in goedheid.,
Ik voel me geïnspireerd door het licht van honderden lichtopnames.
Het is als een vlot dat nog steeds de kust ontmoet,
En we houden nog steeds van en wachten, hopen en geloven.
We houden nog steeds van en wachten, hopen en geloven.