Slow Gherkin — Shed Some Skin songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Shed Some Skin" van Slow Gherkin.
Songteksten
It’s Christmas Day in gay Paris
Not so gay for Galen Z.
Sixteen hours in a sweaty kitchen
For money that makes
minimum wage look good.
6 a.m. on the subway
Stop station, through the doorway
Crowds of people
Standing, yelling, screaming
«What's going on? I must be dreaming.»
And the city forgets
They didn’t even perceive
And the trains keep blowing up week after week.
Franzel’s traveled wide and far
Back from the U.S.S.R.
Went there to pursue a lifelong calling
You found only numb toes and helpless longing.
Now you’re back at home today
Back in the old USA.
Scoop up handfuls of your native dust
And cross the country in a Greyhound bus.
Another failed attempt
It’s no use trying to pretend
Now you’re right back where you started again.
I saw what’s wrong but I didn’t see how
I saw, I saw
We’re all grown up now.
Today’s your twentieth birthday
Alone you walk the banks of Maine
As time runs out to write the second verse of The Lovesong of J. Alfred Prufrock.
While you’re gone we’ll be here still
Just beyond those distant hills
Could be that you got the upper hand
When you left this rustic never-never land.
And my breathing constricts
I feel the walls closing in Could it be that finally we’re all
Shedding some skin.
Songtekstvertaling
Het is kerstdag in gay Paris.
Niet zo Homo voor Galen Z.
Zestien uur in een zweterige keuken.
Voor geld dat verdient
minimumloon ziet er goed uit.
Zes uur in de metro.
Stop station, door de deuropening
Mensenmassa ' s
Staan, schreeuwen, schreeuwen
Wat is er aan de hand? Ik droom zeker.»
En de stad vergeet
Ze zagen het niet eens.
En de treinen blijven elke week ontploffen.
Franzel heeft veel gereisd.
Terug uit de USSR.
Ging erheen om een levenslange roeping na te streven.
Je vond alleen gevoelloze tenen en hulpeloos verlangen.
Nu ben je weer thuis vandaag.
Terug in de oude VS.
Schep handvol van je inheemse stof op.
En het land doorkruisen in een bus.
Weer een mislukte poging
Het heeft geen zin om te doen alsof.
Nu ben je weer terug bij af.
Ik zag wat er mis was, maar ik zag niet hoe.
Ik zag, ik zag
We zijn nu volwassen.
Vandaag is je twintigste verjaardag.
Alleen loop je over de oevers van Maine
Terwijl de tijd verstrijkt om het tweede couplet van de liefde van J. Alfred Prufrock te schrijven.
Zolang je weg bent, zijn we hier nog.
Net voorbij die afgelegen heuvels
Misschien heb jij de overhand.
Toen je dit rustieke nooit-nooit land verliet.
En mijn ademhaling vernauwt
Ik voel dat de muren dichterbij komen. kan het zijn dat we eindelijk allemaal
Wat huid afscheiden.