Sirenia — At Sixes and Sevens songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "At Sixes and Sevens" van Sirenia.
Songteksten
In times of strife
you seem to lose it all, and more somehow
No waning life can retrieve it Can’t make the world a better place to thrive
nor can I keep on persisting
You’re on the wane in funereal winds
with a thousand winters within
You’re life unveil its weary eyes
Sun sets in somber skies
Your waning desires brought to fire
where your withering life has been mourned
For a thousand years, where the pain blend with ire
and the night enflames us both
«Walk down the narrow path
Years of decay
Feel life’s soul-inflicting hurt once again»
You’re dying now
You make it feel somewhat divine
Your lenient eyes are somewhat healing
You make it feel the less a strife now
A precious life cease persisting
You’re on the wane and eden’s hewn
falter still under a funereal moon
Your tears they sweep upon life’s shore
until the day you weep no more
Sunset’s on the wane
In life we suffer the same
When sundown comes around
stalking strangers on hollowed ground
Endarkened souls entwined
together at the end of life
Embrace the new divine
or suffer another lifetime
I can feel the flames
the fire lick me in vain
My life can’t be regained
not now, nor then, nor ever again
We cross our feeble hearts
the day our souls depart
Life move in strangest ways
We died somewhat, somehow in every day
Songtekstvertaling
In tijden van strijd
je lijkt alles te verliezen, en meer op een of andere manier
Geen afnemend leven kan het terughalen het kan de wereld niet een betere plek maken om te gedijen
en ik kan niet blijven volharden.
Je bent aan het aftakelen in funereale winden
met duizend winters binnen
Je leven onthult zijn vermoeide ogen
De zon gaat onder in een sombere hemel
Jouw wensen die in vuur en vlam staan
waar je verdorde leven is gerouwd
Duizend jaar lang, waar de pijn zich vermengt met ire.
en de nacht maakt ons beiden
"Loop over het smalle pad
Jaren van verval
Voel de ziel van het leven opnieuw pijn doen»
Je gaat nu dood.
Je laat het iets goddelijk voelen.
Je zachte ogen genezen enigszins.
Je laat het voelen hoe minder een strijd nu
Een kostbaar leven houdt op te bestaan
Je bent op de ruïne en eden ' s hewn
falter nog steeds onder een funereale maan
Jouw tranen ze vegen op de kust van het leven
tot de dag dat je niet meer huilt
Sunset ' s on the Taine
In het leven lijden we hetzelfde
Als de zon ondergaat
vreemdelingen stalken op holle grond
Verstrengelde zielen verstrengeld
samen aan het einde van het leven
Omarm het nieuwe goddelijke
of een ander leven lijden.
Ik voel de vlammen.
het vuur likt me tevergeefs.
Mijn leven kan niet herwonnen worden.
niet nu, niet toen, nooit meer.
We steken onze zwakke harten over
de dag dat onze zielen vertrekken
Het leven beweegt op vreemde manieren.
We stierven een beetje, op een of andere manier in elke dag