Simone Cristicchi — Magazzino 18 songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Magazzino 18" van Simone Cristicchi.
Songteksten
Siamo partiti in un giorno di pioggia
cacciati via dalla nostra terra
che un tempo si chiamava Italia
e uscì sconfitta dalla guerra
Hanno scambiato le nostre radici
con un futuro di scarpe strette
e mi ricordo faceva freddo
l’inverno del '47
E per le strade un canto di morte
come di mille martelli impazziti
le nostre vite imballate alla meglio
i nostri cuori ammutoliti
Siamo saliti sulla nave bianca
come l’inizio di un’avventura
con una goccia di speranza
dicevi «non aver paura»
E mi ricordo di un uomo gigante
della sua immensa tenerezza
capace di sbriciolare montagne
a lui bastava una carezza
Ma la sua forza, la forza di un padre
giorno per giorno si consumava
fermo davanti alla finestra
fissava un punto nel vuoto diceva
Ahhah
come si fa
a morire di malinconia
per una terra che non è più mia
Ahhah
che male fa aver lasciato il mio cuore
dall’altra parte del mare
Sono venuto a cercare mio padre
in una specie di cimitero
tra masserizie abbandonate
e mille facce in bianco e nero
Tracce di gente spazzata via
da un uragano del destino
quel che rimane di un esodo
ora riposa in questo magazzino
E siamo scesi dalla nave bianca
i bambini, le donne e gli anziani
ci chiamavano fascisti
eravamo solo italiani
Italiani dimenticati
in qualche angolo della memoria
come una pagina strappata
dal grande libro della storia
Ahhah
come si fa
a morire di malinconia
per una vita che non è più mia
Ahhah
che male fa se ancora cerco il mio cuore
dall’altra parte del mare
Quando domani in viaggio
arriverai sul mio paese
carezzami ti prego il campanile
la chiesa, la mia casetta
Fermati un momentino, soltanto un momento
sopra le tombe del vecchio cimitero
e digli ai morti, digli ti prego
che non dimentighemo
(Grazie a Paolo per questo testo)
Songtekstvertaling
We vertrokken op een regenachtige dag.
ontdoe je van ons land.
dat heette ooit Italië.
en kwam verslagen door de oorlog
Ze wisselden onze wortels uit.
met een toekomst van strakke schoenen
en ik herinner me dat het koud was.
de winter van ' 47
En op straat Een lied van de dood
zoals duizend gekke Hamers.
onze levens zijn volgepakt.
onze stille harten
We zijn aan boord van het Witte Schip gegaan.
als het begin van een avontuur
met een druppel hoop
je zei: "Wees niet bang.»
En ik herinner me een grote man.
van zijn immense tederheid
in staat tot afbrokkelende bergen
hij had alleen een streling nodig.
Maar zijn kracht, de kracht van een vader
dag na dag werd het verteerd.
stop voor het venster
hij staarde naar een punt in de leegte.
Ahhah
hoe doe je dat?
om te sterven aan melancholie
voor een land dat niet meer van mij is
Ahhah
wat een pijn om mijn hart te hebben verlaten
over de zee
Ik kwam op zoek naar mijn vader.
op een soort begraafplaats
onder verlaten boerderijen
en duizend zwarte en witte gezichten
Sporen van mensen weggevaagd
van een orkaan van het lot
Wat overblijft van een exodus
rust nu in dit pakhuis.
En we zijn van het Witte Schip gestapt.
kinderen, vrouwen en ouderen
ze noemden ons fascisten.
we waren gewoon Italianen.
Vergeten Italianen
in een hoekje van het geheugen
als een gescheurde pagina
uit het grote boek van de geschiedenis
Ahhah
hoe doe je dat?
om te sterven aan melancholie
voor een leven dat niet meer van mij is
Ahhah
wat doet het pijn als ik nog steeds op zoek ben naar mijn hart
over de zee
Wanneer morgen reizen
je komt naar mijn land.
streel me alsjeblieft de klokkentoren.
de kerk, mijn kleine huis
Wacht even.
boven de graven van de oude begraafplaats
en vertel het de doden, alsjeblieft vertel het hen
laten we niet vergeten
(Dank aan Paul voor deze tekst)