Simon Joyner — Two Friends Take a Bow for the Record songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Two Friends Take a Bow for the Record" van Simon Joyner.
Songteksten
Perhaps we were cut out of the same cloth or cardboard
Or maybe you were carved out of soap and I out of driftwood
Maybe we’ve got nothing in common but a sorrow withstood
By distance and devotion
My eyes belong to shapes that travel at light speed going nowhere
Across the screen of my dreams straight out into the frozen thin air
But if you’ve seen one blow by you’re surely lost a dozen somewhere
It’s a crutch that ain’t much for leaning
Through my window through the trees there is a train about to leave me yearning
With a whistle to stop my heart and coal for burning
The four loose chambers while the wheels continue turning
And slipping through my fingers
So let’s drink a little wine while we can
Fill our glasses until they spill and say Amen
Come on brother go on and cup your hands
We’ll say goodbye and let it end
I’ve been trying to recall the details of the fall from the apple
To the sons of those exiled traced through to the burial
Of one single brother who was slain by the other and the evil
That spilled into the mud where there once was a garden
I thought perhaps you caught your death you wandered and vanished
I thought maybe into the vast abyss without so much as a compass
But you returned just in time to do a little more damage
Like a drum roll at the gallows
Now the sky is full of flames that burn and then rain only ashes
The thunder sounds tame compared to the heart when it crashes
Against solemn sleep as a silhouette creeps down your lashes
And the hallways fill up with laughter
So let’s drink a little wine while we can
Fill our glasses until they spill and say Amen
Come on brother go on and cup your hands
We’ll say goodbye and let it end
Songtekstvertaling
Misschien zijn we uit hetzelfde hout of karton gesneden.
Of misschien ben jij uit zeep gesneden en ik uit drijfhout.
Misschien hebben we niets gemeen, behalve een verdriet.
Door afstand en toewijding
Mijn ogen behoren tot vormen die met lichtsnelheid reizen die nergens heen gaan.
Over het scherm van mijn dromen recht uit in de bevroren lucht
Maar als je één klap hebt gezien, ben je zeker een dozijn ergens verloren.
Het is een kruk die niet veel is om te leunen.
Door mijn raam door de bomen staat er een trein op het punt om me te verlaten hunkerend
Met een fluitje om mijn hart te stoppen en kolen om te branden
De vier losse kamers terwijl de wielen blijven draaien
En glipte door mijn vingers
Dus laten we een beetje wijn drinken terwijl we kunnen
Vul onze glazen totdat ze morsen en Amen zeggen.
Kom op broeder, kom op en hou je handen vast.
We nemen afscheid en laten het ophouden.
Ik probeer me de details van de val van de appel te herinneren.
Naar de zonen van de verbannen kinderen, getraceerd tot de begrafenis.
Van de ene broeder die gedood werd door de andere en de slechte.
Die in de modder morste waar er ooit een tuin was.
Ik dacht dat je misschien je dood ving, je dwaalde en verdween.
Ik dacht misschien in de grote afgrond zonder zelfs maar een kompas
Maar je kwam net op tijd terug om wat meer schade aan te richten.
Als een tromgeroffel aan de galg
Nu is de hemel vol vlammen die branden en dan regen alleen maar as
De donder klinkt tam vergeleken met het hart als het crasht
Tegen de plechtige slaap als een silhouet in je wimpers kruipt
En de gangen vullen zich met gelach.
Dus laten we een beetje wijn drinken terwijl we kunnen
Vul onze glazen totdat ze morsen en Amen zeggen.
Kom op broeder, kom op en hou je handen vast.
We nemen afscheid en laten het ophouden.