Simon Joyner — Morning Is Weary songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Morning Is Weary" van Simon Joyner.
Songteksten
The morning is weary my eyes speak to she
Who sleeps on the pillow where my body used to be
The terrible street sinks its claws all in to me
With persuasive dreams of rust’s discovery
Now what is this sickness that swims through my brain?
Are there bats in the tower of rats lost in the maze?
I’ve seen wandering soldiers without candles continue
Trudging the darkness which surrounds to suffocate
But just like a leaf that tumbles unseen
Slipping through the careless changing fingers of the wind
I know something brought her breathless to this sleep and to begin
Loving the scoundrel whose tall shadows on the walls are going dim
So one day he steps forward and the next he can’t speak
And the safe shield he assumed falls broken in a heap
Until there’s nothing but truth like garbage at his feet
And he must stare into the scraps and take back his courage
To scorn hesitation newly born from this doubt
To breach his own reflection and return from without
While the walls march around hanging space across her skin
Hoping for more time to erase her from him
Songtekstvertaling
De ochtend is vermoeid mijn ogen spreken tot haar
Die slaapt op het kussen waar mijn lichaam vroeger was
De verschrikkelijke straat zinkt zijn klauwen in mij.
Met overtuigende dromen van rust ' s ontdekking
Wat is deze ziekte die door mijn hersenen zwemt?
Zijn er vleermuizen in de toren van ratten verloren in het doolhof?
Ik heb zwervende soldaten zonder kaarsen zien doorgaan.
De duisternis omringen om te stikken
Maar net als een blad dat ongezien tuimelt
Glijden door de onzorgvuldige wisselende vingers van de wind
Ik weet dat iets haar ademloos in deze slaap bracht en om te beginnen
Ik hou van de schurk wiens lange schaduwen op de muren vervagen.
Dus de ene dag stapt hij naar voren en de volgende kan hij niet praten.
En het veilige schild waarvan hij dacht dat het in een hoop viel.
Totdat er niets anders dan waarheid is dan afval aan zijn voeten.
En hij moet in de restjes staren en zijn moed terugnemen.
Om aarzeling te minachten, nieuw geboren uit deze twijfel.
Om zijn eigen reflectie te doorbreken en terug te keren van zonder
Terwijl de muren rond lopen en ruimte over haar huid hangen
Hopend op meer tijd om haar van hem te wissen