Simon Joyner — John Train's Blues songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "John Train's Blues" van Simon Joyner.
Songteksten
The ripples crawl into the past as easily as they travel forward
Across the mast to seduce the sails which sway above an anchor
Into the ocean of your yearning, blue and vast and unrestrained
It’s here, not there, that they reside, unsettling what’s contained
I will not speak of love with words that sting or fertilize flowers
I do not wish to flatter or to sling uneasy arrows at flesh harbours
Where swims the ache of eternity, bedridden but never sleeping
Because it’s here where all the hope hides out to listen to the ancient beating
I watched a bottle tangle with a girl made out of paper
It all happened so fast in the pitch black that I didn’t see him rape her
But I found her ripped and soaking, the bottle staggered off confused
The shattered himself against a post after whistling John Train’s Blues
I changed when you died and I never returned; It rained around my eyes
We painted and paraded our memories and planted you in the hillside
From the cracks in your bones grew a grey stone; now I visit it instead
Your cowboy dreams are gold-dust gathering in the fountains of my head
When the firing squad of loneliness discharges in the darkness
A child will rip at the grass to teach his newfound tongue a question
Between my hat and my boots I take and blend all these colours of the rainbow
And the ladders in my eyes extend into what I do not know
Songtekstvertaling
De rimpelingen kruipen net zo gemakkelijk in het verleden als ze vooruit reizen.
Over de mast om de zeilen te verleiden die boven een anker draaien
In de oceaan van uw verlangen, blauw en uitgestrekt en ongeremd
Het is hier, niet daar, dat ze wonen, verontrustend wat er zit
Ik zal niet spreken van liefde met woorden die steken of bevruchten bloemen
Ik wil niet vleien of ongemakkelijke pijlen gooien in vleeshuizen.
Waar zwemt de pijn van de eeuwigheid, bedlegerig maar nooit slapen
Omdat het hier is waar alle hoop zich verbergt om te luisteren naar het oude geklop.
Ik zag een fles ruziën met een meisje gemaakt van papier.
Het gebeurde allemaal zo snel in het pikdonker dat ik hem haar niet zag verkrachten.
Maar ik vond haar verscheurd en doorweekt, de fles wankelde verward weg.
De verbrijzelde zichzelf tegen een paal na het fluiten van John Trains Blues
Ik veranderde toen je stierf en ik kwam nooit meer terug; het regende rond mijn ogen
We schilderden en paradeerden onze herinneringen en plantten je in de heuvel
Van de scheuren in je botten groeide een grijze steen; nu ga ik er in plaats daarvan heen
Jouw cowboy dromen zijn goudstof verzamelen in de fonteinen van mijn hoofd
Wanneer het vuurpeloton van eenzaamheid losbarst in de duisternis
Een kind zal aan het gras scheuren om zijn nieuwe tong een vraag te leren
Tussen mijn hoed en mijn laarzen neem ik en meng al deze kleuren van de regenboog
En de ladders in mijn ogen strekken zich uit in wat ik niet weet.