Simon & Garfunkel — The Dangling Conversation songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Dangling Conversation" van Simon & Garfunkel.
Songteksten
Miscellaneous
The Dangling Conversation
The Dangling Conversation
Simon & Garfunkel
(written by Paul Simon, 1966)
It’s a still life water color,
Of a now late afternoon,
As the sun shines through the curtained lace
And shadows wash the room.
And we sit and drink our coffee
Couched in our indifference,
Like shells upon the shore
You can hear the ocean roar
In The Dangling Conversation
And the superficial sighs,
The borders of our lives.
And you read your Emily Dickinson,
And I my Robert Frost,
And we note our place with bookmarkers
That measure what we’ve lost.
Like a poem poorly written
We are verses out of rhythm,
Couplets out of rhyme,
In syncopated time
And The Dangling Conversation
And the superficial sighs
Are the borders of our lives.
Yes we speak of things that matter,
With words that must be said,
«Can analysis be worthwhile?»
«Is the theater really dead?»
And how the room is softly faded
And I only kiss your shadow,
I cannot feel your hand,
You’re a stranger now unto me Lost in The Dangling Conversation
And the superficial sighs
In the borders of our lives.
Songtekstvertaling
Uiteenlopende
Het Bungelende Gesprek
Het Bungelende Gesprek
Simon & Garfunkel
(geschreven door Paul Simon, 1966)
Het is een still life Water color,
Van een nu late middag,
Als de zon schijnt door de gebogen kant
En schaduwen wassen de kamer.
En we zitten en drinken onze koffie
In onze onverschilligheid,
Als schelpen op de kust
Je kunt de oceaan horen brullen.
In Het Bungelende Gesprek
En de oppervlakkige zucht,
De grenzen van ons leven.
En je leest je Emily Dickinson,
En ik mijn Robert Frost,
En we noteren onze plaats met bookmarkers
Die maat hebben we verloren.
Als een slecht geschreven gedicht
We zijn verzen uit het ritme,
Couplets zonder rijm,
In gesyncopeerde tijd
En Het Bungelende Gesprek
En de oppervlakkige zucht
Zijn de grenzen van ons leven.
Ja, we spreken over dingen die belangrijk zijn.,
Met woorden die gezegd moeten worden,
"Kan analyse de moeite waard zijn?»
"Is het theater echt dood?»
En hoe de kamer zacht vervaagd is
En ik kus alleen je schaduw,
Ik kan je hand niet voelen.,
Je bent nu een vreemde voor mij verloren in het bungelende gesprek.
En de oppervlakkige zucht
In de grenzen van ons leven.