Silent Planet — Tiny Hands (Au Revoir) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Tiny Hands (Au Revoir)" van Silent Planet.
Songteksten
I awoke in the summer the sun struck the earth to furnish us with fire.
But jealous hands fashioned their cross to a sword, brandished their gift as a torch to burn the light.
To the dead we owe only the truth — the human condition.
Surveying the space between the nave I saw my own infernal grave — existential
imperfection.
We sat scrawling out notes on scratched oak tombs bullets bouncing off
stonewall saints laid to rest by our Forebear at their children,
at the dissidence of despair.
This proximal milieu could close the door to the closeness that keeps us inside
the spaces that we hide.
My heart burns cold as life leaves my daughter’s eyes.
I am the mother of the dying, the dust, the denouement.
How can absence take my father’s house?
How can nothing take my daughter’s life?
Walk me out from this tomb. If you are the gate could you make a way?
Come down from that cross; hold out your hands so I can see.
«Je suis sorti vivant du four crématoire.
Je suis le témoin sacré de l'église.
Je suis une mère qui a tout perdu.»
This fire burns your name on my lips; this smoke chokes your song on my throat.
Now let death lynch my lungs I offer what’s left of this withering tongue.
But oh, no exit so bright as the light that shines behind the Son.
I leapt through stained glass saints to fall to the garden where we first begun.
Songtekstvertaling
Ik werd wakker in de zomer de zon sloeg de aarde om ons te voorzien van vuur.
Maar jaloerse handen maakten hun kruis tot een zwaard, zwaaiden hun gave als een fakkel om het licht te verbranden.
Aan de doden zijn we alleen de waarheid verschuldigd, de menselijke conditie.
Op zoek naar de ruimte tussen de nave zag ik mijn eigen helse graf — existentieel
onvolkomenheid.
We zaten noten te krabben op gekrabde eikenhouten kogels.
stonewall heiligen te ruste gelegd door ons voorschip op hun kinderen,
op de dissidentie van wanhoop.
Deze omgeving kan de deur sluiten naar de nabijheid die ons binnen houdt.
de ruimtes die we verbergen.
Mijn hart brandt koud als het leven de ogen van mijn dochter verlaat.
Ik ben de moeder van de stervenden, het stof, de ontknoping.
Hoe kan afwezigheid mijn vaders huis in beslag nemen?
Hoe kan niets mijn dochters leven nemen?
Loop met me mee uit deze tombe. Als jij de poort bent, kun je dan een manier vinden?
Kom van dat kruis af, steek je handen uit zodat ik kan zien.
"Je suis sorti vivant du four crématoire.
Je suis le témoin sacré de l ' Église.
Je suis une mère qui a tout perdu.»
Dit vuur brandt je naam op mijn lippen, deze rook verstikt je lied op mijn keel.
Laat de dood mijn longen lynchen Ik bied wat er over is van deze verschrompelde tong.
Maar geen uitgang zo helder als het licht dat achter de Zoon schijnt.
Ik sprong door glas in lood heiligen om naar de tuin te vallen waar we voor het eerst begonnen.