Silent Planet — First Father songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "First Father" van Silent Planet.
Songteksten
Do you remember when I said you’d never feel the sting of death?
But now I’m waiting where you left, beside that snow-kissed clearing.
I pressed a seed through that frozen fleece, the earth embraced you in the
ground.
No invention of my mind will ever compose a melody so profound.
I’m a priest afraid to pray, terrified at what the silence couldn’t say —
tongue tethered to the skeptic beating in my chest
We’re no longer quite ourselves nor reflections of someone else.
Lover, do you feel that tension as we drift between silence and eternity?
Death is the road… road to awe. I stood atop the world, it’s asymmetry laid bare
in front of me:
Thanatophobic societies taking life to mourn their tragedies
I feared this world would never change, but you steady your resolve anyway.
Let’s set the pen against the sword. How orphans long for peace before they
learn to love the war!
Perhaps it’s our language, perhaps we are incomplete.
Words like shadows to what we see: Faint flickerings across the cavern in our
minds.
Candles in the dark, defiant to the night
«You pulled me through time», through the edgeless night.
I learned to love as you learned to die.
I’ll begin to feel again and finish the chapter you couldn’t write
Candles in the dark, defiant to the night — defiant to the shadow.
You pull me through time, through the edgeless night. I learned to love as you
learned to die.
Songtekstvertaling
Weet je nog dat ik zei dat je nooit de pijn van de dood zou voelen?
Maar nu wacht ik waar je gebleven bent, naast die sneeuwkussende open plek.
Ik drukte een zaad door dat bevroren vlies, de aarde omhelsde je in de
grond.
Geen enkele uitvinding van mijn Geest zal ooit zo ' n diepe melodie componeren.
Ik ben een priester bang om te bidden, doodsbang voor wat de stilte niet kon zeggen. —
tong vastgebonden aan het sceptische kloppen in mijn borst
We zijn niet langer onszelf of reflecties van iemand anders.
Liefje, voel je die spanning terwijl we drijven tussen stilte en eeuwigheid?
De dood is de weg naar ontzag. Ik stond op de top van de wereld, het is asymmetrie blootgelegd
voor me:
Thanatofobe samenlevingen die het leven nemen om te rouwen om hun tragedies
Ik vreesde dat deze wereld nooit zou veranderen, maar je houdt toch je vastberadenheid vast.
Laten we de pen tegen het zwaard zetten. Hoe weeskinderen verlangen naar vrede voordat ze
leer van de oorlog te houden!
Misschien is het onze taal, misschien zijn we incompleet.
Woorden als schaduwen van wat we zien: zwakke flikkeringen door de grot in onze
Minds.
Kaarsen in het donker, uitdagend naar de nacht
"Je hebt me door de tijd gehaald", door de edgeweless nacht.
Ik leerde liefhebben zoals jij leerde te sterven.
Ik begin weer te voelen en het hoofdstuk af te maken dat je niet kon schrijven.
Kaarsen in het donker, uitdagend voor de nacht — uitdagend voor de schaduw.
Je haalt me door de tijd, door de Nacht Zonder Grenzen. Ik heb geleerd om lief te hebben zoals jij.
leerde te sterven.