Silence of September — Silence of September songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Silence of September" van Silence of September.
Songteksten
We found our past in a shoebox of photographs.
We realized that the answers have changed
For the questions we once asked.
And I shed my skin for you beneath the clouds of fall.
And I gave myself for you every time you called.
Did you lose yourself? Or did you lose it all?
(One hour left, I have no regrets.)
Cause when the darkness hits, we all feel so small.
(One minute left, how could I forget?)
And I can see it now and I remember
(One second left, I'm about to fail)
That the pieces didn't fit, with the silence of September.
(Just close the door when you leave)
I don't want to be shelter for your sins.
Where did we end, I'm sinking in.
Into the softness of your skin I'm closing myself down, piece by piece.
And I, count the seconds, of the minutes, of the hours, that I fear
Cause I feel there's nothing left to do.
Why are we here?
Did you lose yourself? Or did you lose it all?
(One hour left, I have no regrets.)
Cause when the darkness hits, we all feel so small.
(One minute left, how could I forget?)
And I can see it now and I remember
(One second left, I'm about to fail)
That the pieces didn't fit, with the silence of September.
(Just close the door when you leave)
Songtekstvertaling
We vonden ons verleden in een schoenendoos met foto ' s.
We realiseerden ons dat de antwoorden zijn veranderd voor de vragen die we ooit gesteld hebben.
En ik vergoot mijn huid voor jou onder de wolken van de val.
En ik gaf mezelf voor je elke keer als je belde.
Ben je jezelf kwijt? Of ben je alles kwijt?
(Nog een uur, Ik heb geen spijt. Want als het donker wordt, voelen we ons allemaal zo klein.
(Nog één minuut, hoe kan ik dat vergeten?) En ik kan het nu zien en ik herinner me (nog een seconde, ik sta op het punt te falen) dat de stukken niet pasten, met de stilte van September.
Ik wil geen schuilplaats zijn voor je zonden.
Waar zijn we geëindigd?
In de zachtheid van je huid sluit ik mezelf af, stukje bij beetje.
En ik, tel de seconden, van de minuten, van de uren, die ik vrees, omdat ik voel dat er niets meer te doen is.
Waarom zijn we hier?
Ben je jezelf kwijt? Of ben je alles kwijt?
(Nog een uur, Ik heb geen spijt. Want als het donker wordt, voelen we ons allemaal zo klein.
(Nog één minuut, hoe kan ik dat vergeten?) En ik kan het nu zien en ik herinner me (nog een seconde, ik sta op het punt te falen) dat de stukken niet pasten, met de stilte van September.
Doe de deur dicht als je weggaat .)