Shawn Phillips — Whaz' Zat ? songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Whaz' Zat ?" van Shawn Phillips.
Songteksten
Lightning slaying shadows
In the tremors of the night
While he creeps among the alleys
Bringing fear before the fright
She sleeps in tattered trousers
In the ballroom’s decadence
Moaning gently of her dreaming
By escorted precedence
Antiquated babblings
From a constant stream of thought
Sensitively wringing out
The rags that he has caught
Patting yet her bulging belly
She so slowly cries a smile
In anticipated suffering
Of her slowly growing child
He is speeding in a vacuum
Going nowhere, but, of course
He might believe in discipline
Of a bloody kind of sort
Naturally a state of race
A never changing spate of hate
While everything in some weird way
Does manage to relate
To her it doesn’t matter more
Its chasms have been leapt
And she leans upon the skepticism
Of her chosen fate
Stand tall, you spittle-smattered son of man
Stand up, you hear them say
To slap you down and kick your teeth
And smile across the bay
Irrelevant eloquent pleading
Wasn’t what she did this year
She passed it by and told a lie
And shed a crystal tear
For him to see, from valley’s edge
From plateaus in the sand
And yet he has beshit himself
For being just a man
A bragging crowing sort of twit
A cast-off shade of pink
Who’s brought himself and all the rest
Unto the very brink
Yet that magic urge
Continues on and plays continuum
A song of pleasure and of pain
Until that will be done
Songtekstvertaling
Bliksemdodende schaduwen
In de bevingen van de nacht
Terwijl hij kruipt tussen de steegjes
Angst brengen voor de angst
Ze slaapt in een kapotte broek.
In de decadentie van de balzaal
Kreunen zachtjes van haar dromen
Door escorted voorrang
Antieke gebazel
Van een constante stroom van gedachten
Gevoelig wringen
De vodden die hij gevangen heeft
Toch haar uitpuilende buik aaien
Ze huilt zo langzaam een glimlach
In verwacht lijden
Van haar langzaam groeiende kind
Hij rijdt in een vacuüm.
Ik ga nergens heen, maar natuurlijk.
Misschien gelooft hij in discipline.
Van een soort bloederige soort
Natuurlijk een staat van ras
Een nooit veranderende haat.
Terwijl alles op een vreemde manier
Slaagt erin zich te relateren
Voor haar maakt het niet meer uit.
De chasms zijn gesprongen.
En ze leunt op de scepsis
Van haar gekozen lot
Sta op, jij Spittle-smetterde zoon van de mens
Sta op, je hoort ze zeggen
Om je neer te slaan en tegen je tanden te schoppen.
En glimlachen over de baai
Irrelevante welsprekende pleidooien
Was niet wat ze dit jaar deed.
Ze kwam langs en vertelde een leugen.
En een kristallen traan laten
Voor hem om te zien, vanaf valley ' s edge
Van plateaus in het zand
En toch heeft hij zichzelf beshit
Omdat je gewoon een man bent.
Een opscheppende kraaiende twit
Een cast-off schaduw van roze
Die zichzelf en de rest heeft gebracht.
Tot aan de rand
Maar die magische drang
Gaat door en speelt continuüm
Een lied van plezier en pijn
Tot dat gebeurd is.