Shane Koyczan — Juggernaut songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Juggernaut" van Shane Koyczan.
Songteksten
he would say
be still.
be still my boy.
never son.
because i wasnt.
just some boy from a different dad.
seems like the only thing we had in common was our need for therapy, but
we never went.
we just spent quiet time together.
as if silence was expensive, but we were both fithy rich
a question like «do you love me?»
was an itch our doctors told us never to scratch.
so we just prayed someone would catch it while rubbing us down after walking
around with the weight of each others world on our shoulders
we had hearts like boulders
we played sysophis trying to push the others uphill
but we told our hearts
«be still.»
let no one move you.
let no one lift you.
let no one get through that stone wall you call skin
let no one in
because people are clumsy and they’ll break you
take you apart and study you
tell the world they knew you
as if knowing you was enough to make them the worlds most formost expert on you
they’ll claim that everything you did or didnt do was just another complexity
solved as simply as a grade two problem
as if by age seven my only problem was math.
as if i was never seven and more dedicated to figuring out which path was
quickest to the bathroom
so the bullies wouldnt have the satisfaction of seeing me bleed on my clothes
and god know’s you’d be there.
inside everywhere like a nightmare i couldnt stop having.
i’d wake up shaking with you there making it worse,
saying «be still.»
«be still my boy.»
never son.
just someone who it seems you like.
just someone who it seems you never tried to know.
so somehow without moving, we’d go through the motions.
two desserts daydreaming about a time when we were oceans.
we were still trying to make our tides come in
as if we’d been throwing messages in bottles into each other
and our refusal to actually write those messages
was just another way to say
nothing
we’d bring stillness home like a stray dog
and teach it to play dead
tongues like leeches, we bled our voices dry
while a plain dead dog would try to teach us tricks, like
speak.
but we sat silent.
like two blind students trying to sneak a peak at their grade six teacher
getting dressed
but we never knew what direction to look
so the kids next to us always whispered
«eyes on your own test»
and i hated you.
all the way up until the day you finally spoke.
you said
«there will come a time…
when the world will look at you without concern because you have always been
still.
they will look past you, you will be as unregarded as the scenery that people
take for granted.
you will be rooted in the perception of you that they have planted in their
minds…
but all the while you will grow.»
«and after all the years you spent trying to know stillness, the whole world
will turn their heads,
unable miss the moment you decide to move.
and there will come a time when you must move
move with the full force you would find behind the eyes of someone who could
have spent their life satisfying a million desires
but instead decided to conquer just one»
move like a legion of natural disasters towards the monuments they have built
in an attempt to declare greatness they have never earned move as swiftly as
the knowledge learned by the students of practice.
move so they cannot dismiss you.
like sunlight through stained glass
not around but through each mass they would raise against you.
move because being still is something they can never make you do.
move, my boy,
because i love you."
and i thought
awesome,
you totally taught me how to be stubborn,
thats great.
but now that youre gone,
now that quality has turned trait
i find myself caught up in an endless debate of
where vs. when
as if i’m waiting for then to become now
so that the answers to why i resemble reasons like somehows as if somehow is
enougn to encompass the rough estimates i make when i decide what direction to
take for the moment i break stillness
this heart is a juggernaught
one that you took the time to shape against all those who would hold up red
tape in the path of life i choose to live thorough.
this is much more than my meager declaration of love.
this is my thank you.
this is for a man who knew me well enough to know that should i ever choose to
go full throttle i can set my sails like a ship breaking through the neck of a
whiskety bottle.
school was a boxing ring,
and the man in my corner made sure not to bring a towel to throw in.
ive been studying stillness
watched my mother fight and lose to an illness that forced itself upon her as
if it were the man she met after my father
the same man who couldnt bother to stick around after the diagnosis.
i have known stillness.
this is for my grand dad.
who had the good sense to take me to that man’s house so i could ask him why he
did he what he did…
why?
i will accept your apology,
but you better make me believe that youre sorry.
so go ahead.
move me.
end
Songtekstvertaling
hij zou zeggen:
wees stil.
wees nog steeds mijn jongen.
nooit zoon.
omdat ik dat niet was.
gewoon een jongen van een andere vader.
het lijkt erop dat het enige wat we gemeen hadden was onze behoefte aan therapie, maar
we zijn nooit geweest.
we waren gewoon rustig samen.
alsof stilte duur was, maar we waren allebei rijk.
een vraag als " hou je van me?»
het was een jeuk die onze dokters ons vertelden nooit te krabben.
dus we hebben gebeden dat iemand het zou vangen terwijl hij ons overspoelde na het lopen.
rond met het gewicht van elkaars wereld op onze schouders
we hadden harten als keien.
we speelden sysophis om de anderen omhoog te duwen.
maar we vertelden ons hart
"wees stil.»
laat niemand je bewegen.
laat niemand je optillen.
laat niemand door die stenen muur komen die je huid noemt.
laat niemand binnen.
omdat mensen onhandig zijn en ze zullen je breken.
je uit elkaar halen en je bestuderen
vertel de wereld dat ze je kenden.
alsof het weten van jou genoeg was om van hen de meest formidabele expert op je te maken.
ze zullen beweren dat alles wat je deed of niet deed gewoon een andere complexiteit was.
opgelost als een tweede graad probleem
alsof op mijn zevende mijn enige probleem wiskunde was.
alsof ik nooit zeven was en meer toegewijd om uit te zoeken welk pad was
snelst naar de badkamer
zodat de pestkoppen niet de voldoening zouden hebben om me te zien bloeden op mijn kleren.
en god weet dat je er zou zijn.
overal binnen als een nachtmerrie die ik niet kon stoppen.
ik zou wakker worden schudden met jou daar en het erger maken,
"wees stil.»
"wees nog steeds mijn jongen.»
nooit zoon.
gewoon iemand die je lijkt te mogen.
gewoon iemand die je blijkbaar nooit probeerde te kennen.
dus zonder te bewegen, deden we alsof.
twee toetjes die dagdromen over een tijd toen we oceanen waren.
we probeerden nog steeds om onze getijden binnen te laten komen.
alsof we berichten in flessen in elkaar gooiden.
en onze weigering om die berichten echt te schrijven
was gewoon een andere manier om te zeggen
niets
we zouden stillness naar huis brengen als een zwerfhond.
en het leren om dood te spelen
tongen als bloedzuigers, we lieten onze stemmen leegbloeden.
terwijl een dode hond ons trucs leerde, zoals ...
spreken.
maar we zaten stil.
zoals twee blinde studenten die proberen een piek te bereiken op hun leraar van de zesde klas.
ik kleed me aan.
maar we wisten nooit welke richting we moesten zoeken.
dus de kinderen naast ons fluisterden altijd.
"ogen op je eigen test»
en ik haatte jou.
tot de dag dat je eindelijk sprak.
je zei:
"er zal een tijd komen…
wanneer de wereld naar je kijkt zonder je zorgen te maken, omdat je altijd
nog.
ze zullen langs je kijken, je zult net zo ongeregard zijn als het landschap dat mensen
neem het voor lief.
jullie zullen geworteld zijn in de waarneming van jullie dat zij in hun
Minds…
maar de hele tijd zul je groeien.»
"en na al die jaren dat je probeerde stilheid te kennen, de hele wereld
zullen hun hoofden draaien,
ik kan het moment niet missen dat je besluit te verhuizen.
en er komt een tijd dat je moet verhuizen.
beweeg met de volle kracht die je zou vinden achter de ogen van iemand die
hebben hun leven besteed aan het bevredigen van een miljoen verlangens
maar in plaats daarvan besloot om slechts één te veroveren»
verplaats je als een legioen van natuurrampen naar de monumenten die ze hebben gebouwd
in een poging om grootheid te verklaren, hebben ze nog nooit zo snel als
de kennis geleerd door de studenten van de praktijk.
beweeg zodat ze je niet kunnen ontslaan.
zoals zonlicht door glas in lood
niet in de buurt, maar door elke massa die ze tegen je op zouden richten.
beweeg, want stil zijn is iets wat ze je nooit kunnen laten doen.
lopen, jongen.,
omdat ik van je hou."
en ik dacht:
geweldig,
je hebt me geleerd hoe ik koppig moet zijn.,
dat is geweldig.
maar nu je er niet meer bent,
nu is die kwaliteit veranderd.
ik ben verstrikt geraakt in een eindeloos debat van
waar vs. wanneer
alsof ik op dat moment wacht om nu te worden.
zodat de antwoorden op waarom ik op redenen zoals sommigen lijken alsof het op een of andere manier is
de voorzitter. - aan de orde is het gecombineerd debat over de volgende verslagen:
neem voor het moment dat ik stilheid breek
dit hart is een juggernaught
een die je de tijd nam om vorm te geven aan al degenen die red zouden tegenhouden.
tape in het pad van het leven Ik kies om grondig te leven.
dit is veel meer dan mijn magere liefdesverklaring.
dit is mijn dank.
dit is voor een man die me goed genoeg kende om te weten dat als ik ooit zou kiezen om
ga vol gas Ik kan mijn zeilen zetten als een schip dat breekt door de nek van een
whiskety fles.
school was een boksring.,
en de man in mijn hoek zorgde ervoor dat hij geen handdoek meenam om in te gooien.
ik heb stilte bestudeerd.
ik zag mijn moeder vechten en verliezen aan een ziekte die haar als
als het de man was die ze ontmoette na mijn vader.
dezelfde man die niet kon blijven na de diagnose.
ik heb stilte gekend.
dit is voor mijn opa.
wie had het goede verstand om me naar het huis van die man te brengen zodat ik hem kon vragen waarom hij
deed hij wat hij deed…
waarom?
ik accepteer je excuses.,
maar je kunt me maar beter laten geloven dat het je spijt.
dus ga je gang.
verplaats me.
einde