Shane Koyczan and the Short Story Long — Move Pen Move songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Move Pen Move" van Shane Koyczan and the Short Story Long.
Songteksten
Death, be not proud, though some have called thee
Mighty and dreadful, for thou art not so;
For those whom thou think’st thou dost overthrow
Die not, poor Death, nor yet canst thou kill me.
Thou art slave to fate, chance, kings, and desperate men,
And dost with poison, war, and sickness dwell,
And poppy or charms can make us sleep as well
And better than thy stroke; why swell’st thou then?
One short sleep past, we wake eternally
And death shall be no more; Death, thou shalt die.
Stay.
That’s what mothers say when their sons and daughters go away, they say stay.
My mother said go.
So I wasn’t there the night she fell out of her wheelchair, so frustrated that
she amputated her own legs, or rather tried to with a steak knife.
Her life leaking out on the white floor blossoming like roses in the snow.
Our relationship was an anthem composed of words like «gotta go».
So we went.
And sent our regards on postcards from other places we’d been with stories
about all the things we’d seen, that’s how it was with you and I;
why say good bye when we could still write.
But then it took your hands.
We should’ve practiced our goodbyes, because then it took your eyes.
And I was somewhere, in the middle of nowhere watching the sun rise over a
stop sign placed down the centre line of a highway filled with sudden turns for
the worse.
Running back home 'cause I gotta play nurse.
Gotta figure out which pill alleviates which pain, which part of your brain is
being used for a boxing bag as your body became a never ending game of freeze
tag, taking place in an empty playground.
I was left looking for your limbs in a lost and found, and I couldn’t set you
free.
So we just sat there.
Our heads bent towards each other like flowers in the small hours of the
morning, while light wandered in like a warning that time is passing and you
right along with it,
Bit by bit every day.
And all I could say is if I could I would write you some way out of this,
but my gift is useless. And you said no.
Write me a poem to make me happy.
So I write.
Move pen move,
Write me a bedroom where cures make love to our cancers… But my mother just
motions to a bottle full of answers and says «help me go».
And now I know something of how a piano must feel when it looks at the
fireplace to see sheet music being used for kindling,
Smoke signalling the end of some song that I thought it would take too long to
learn. Now I just sit here watching you burn away all those notes I never had a
chance to play, to hear the music of what you had to say.
I count out the pills just to see if I can do it.
I can’t even get halfway through it before I turn back into your son and say
Stay.
I could hook up my heart to your ears, and let my tears be your morphine drip
because maybe it’s easier to let you slip away than it is to say goodbye.
So I hold my breath.
Because in the count down to death the question of «why» melts into «when».
How much time do we have left, because if I knew what I know now then…
Move pen move, write me a mountain.
Because headstones are not big enough.
My mother says stop it,
Write me a poem to make me happy.
So I write this.
Stay.
She smiles and says, «gotta go».
I know.
Goodbye.
Songtekstvertaling
Dood, wees niet trots, hoewel sommigen je geroepen hebben.
Machtig en verschrikkelijk, want gij zijt niet zo;
Voor degenen waarvan jij denkt dat zij ten val gebracht zullen worden.
Sterf niet, arme dood, noch kunt u mij doden.
Gij zijt slaaf van het lot, het toeval, de koningen en de wanhopige mannen.,
En dost met gif, oorlog, en ziekte wonen,
En poppy of charmes kunnen ons ook laten slapen
En beter dan jouw slag. Waarom zwellen jullie dan op?
Eén korte slaap voorbij, we worden eeuwig wakker.
En de dood zal niet meer zijn; dood, gij zult sterven.
Verblijf.
Dat is wat moeders zeggen als hun zonen en dochters weggaan, ze zeggen blijf.
Mijn moeder zei Ga.
Dus ik was er niet de avond dat ze uit haar rolstoel viel, zo gefrustreerd dat
ze amputeerde haar eigen benen,of liever met een steakmes.
Haar leven lekte uit op de witte vloer, bloeiend als rozen in de sneeuw.
Onze relatie was een volkslied dat bestond uit woorden als "moet gaan".
Dus gingen we.
En stuurde onze groeten op ansichtkaarten van andere plaatsen waar we verhalen hadden.
over alle dingen die we hadden gezien, zo was het met jou en mij.;
waarom afscheid nemen als we nog kunnen schrijven.
Maar toen nam het je handen.
We hadden moeten oefenen met afscheid nemen, want toen nam het je ogen.
En ik was ergens, in het midden van nergens, kijkend naar de zon opkomen boven een
stopbord geplaatst langs de middellijn van een snelweg gevuld met plotselinge bochten voor
ergste.
Ik ren terug naar huis omdat ik verpleegster moet spelen.
Ik moet uitzoeken welke pil welke pijn verlicht, welk deel van je hersenen is.
gebruikt worden voor een bokszak terwijl je lichaam een spel van bevriezing werd.
tag, plaats in een lege speeltuin.
Ik bleef achter op zoek naar je ledematen in een Gevonden voorwerpen, en ik kon je niet plaatsen.
gratis.
Dus we zaten daar maar.
Onze hoofden gebogen naar elkaar als bloemen in de kleine uren van de
's morgens, terwijl het licht binnenkwam als een waarschuwing dat de tijd voorbij is en jij
precies samen met het,
Elke dag stukje bij beetje.
En alles wat ik kon zeggen is, als ik kon, zou ik je hier een uitweg uit schrijven.,
maar mijn gave is nutteloos. En jij zei nee.
Schrijf me een gedicht om me gelukkig te maken.
Dus ik schrijf.
Pen verplaatsen,
Schrijf me een slaapkamer waar genezingen de liefde bedrijven met onze kankers... maar mijn moeder ...
moties naar een fles vol antwoorden en zegt "help me gaan".
En nu Weet ik hoe een piano zich moet voelen als hij naar de
openhaard om bladmuziek te zien gebruiken voor aanmaakhout,
Smoke signing the end of some song that I thought it would take too long to
leren. Nu zit ik hier maar te kijken hoe je al die notities wegbrandt die ik nooit heb gehad
kans om te spelen, om de muziek te horen van wat je te zeggen had.
Ik tel de pillen uit om te zien of ik het kan.
Ik kan niet eens halverwege zijn voordat ik terug verander in je zoon en zeg:
Verblijf.
Ik kan mijn hart aan je oren vastmaken, en mijn tranen jouw morfinedruppel laten zijn.
omdat het misschien makkelijker is om je weg te laten glippen dan om afscheid te nemen.
Dus ik houd mijn adem in.
Omdat in de aftelling tot de dood de vraag van "waarom" smelt in "wanneer".
Hoeveel tijd hebben we nog, want als ik wist wat ik nu weet dan…
Verplaats pen beweging, schrijf me een berg.
Omdat grafstenen niet groot genoeg zijn.
Mijn moeder zegt stop ermee.,
Schrijf me een gedicht om me gelukkig te maken.
Dus ik schrijf dit.
Verblijf.
Ze glimlacht en zegt, "moet gaan".
Ik weet het.
Afscheid.