Shai Hulud — Four Earths songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Four Earths" van Shai Hulud.
Songteksten
One scorched, three burning…
Worlds given to hell and man is helpless amongst the cincers.
How lightly tread we now…
Today is the tomorrow that was never to come.
Scourge of six thousand years,
Heap thy flesh upon the scales.
The misdeeds of your empire are epic and grave.
A sum the lives of blamed could never outweigh.
These are not ignorant islands unaware of their scars,
Sustaining butchers for six thousand years
Under duress of the hook and pull.
With bones from and to the dust, sod retakes its claim.
Transience is lost,
And petty beasts will now learn how precious little they truly own.
To reap amends…
The stench of tresses on hot coats.
Hooves of flame trample man into the embers.
The melting of malformed clay into a molten expanse.
Dare you cry for gods…
Cry for the ages of desecration and four disfigured spheres.
These spheres make so your fate.
Shed your tears for our thirsting lakes.
We grow weary from the searing heat.
Disturb not this sleep.
Distort not this placid sea.
This is the hour of extinction,
A respite in the shedding
Of the weight of life-
Life ebbing away.
One scorched, three burning…
Worlds given to hell, and man is reduced to cinders.
How lightly tread they now…
Never regenerate, we ashen sisters.
Restore and melt again.
That ash in the lungs of arsonists is deathly,
This is the uncreation of man.
«Mothers, how will we breathe…»
Songtekstvertaling
Eén verschroeid, drie verbrand.…
Werelden gegeven aan de hel en de mens is hulpeloos onder de cincers.
Hoe voorzichtig zijn we nu…
Vandaag is de morgen die nooit zou komen.
Gesel van zesduizend jaar,
Leg je vlees op de weegschaal.
De wandaden van uw rijk zijn episch en ernstig.
Een som die het leven van de schuldige nooit opweegt.
Dit zijn geen onwetende eilanden die zich niet bewust zijn van hun littekens.,
Zesduizend jaar lang slagers onderhouden
Onder dwang van de haak en trekken.
Met botten van en tot het stof, neemt sod zijn claim terug.
Transiënce is verloren,
En kleine beesten zullen nu leren hoe kostbaar weinig ze werkelijk bezitten.
Om genoegdoening te oogsten…
De stank van strings op hete jassen.
Hoeven van vuur vertrappen de mens in de vlammen.
Het smelten van misvormde klei in een gesmolten uitspansel.
Durf je om goden te roepen?…
Roep om de eeuwen van ontheiliging en vier verminkte sferen.
Deze sferen maken zo je lot.
Laat je tranen voor onze dorstige meren.
We worden moe van de hitte.
Verstoor deze slaap niet.
Vervorm deze rustige zee niet.
Dit is het uur van uitsterven.,
Een adempauze in de afscheiding
Van het gewicht van het leven-
Het leven verdwijnt.
Eén verschroeid, drie verbrand.…
Werelden gegeven aan de hel, en de mens is gereduceerd tot as.
Hoe licht gaan ze nu te werk…
Nooit regenereren, wij ashen sisters.
Herstel en smelt weer.
Die as in de longen van brandstichters is dodelijk.,
Dit is de onthulling van de mens.
"Moeders, hoe zullen we ademen…»