Сергей Безруков — Исповедь хулигана songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Исповедь хулигана" van Сергей Безруков.
Songteksten
Не каждый умеет петь,
Не каждому дано яблоком
Падать к чужим ногам.
Сие есть самая великая исповедь,
Которой исповедуется хулиган.
Я нарочно иду нечесаным,
С головой, как керосиновая лампа, на плечах.
Ваших душ безлиственную осень
Мне нравится в потемках освещать.
Мне нравится, когда каменья брани
Летят в меня, как град рыгающей грозы,
Я только крепче жму тогда руками
Моих волос качнувшийся пузырь.
Так хорошо тогда мне вспоминать
Заросший пруд и хриплый звон ольхи,
Что где-то у меня живут отец и мать,
Которым наплевать на все мои стихи,
Которым дорог я, как поле и как плоть,
Как дождик, что весной взрыхляет зеленя.
Они бы вилами пришли вас заколоть
За каждый крик ваш, брошенный в меня.
Бедные, бедные крестьяне!
Вы, наверно, стали некрасивыми,
Так же боитесь бога и болотных недр.
О, если б вы понимали,
Что сын ваш в России
Самый лучший поэт!
Вы ль за жизнь его сердцем не индевели,
Когда босые ноги он в лужах осенних макал?
А теперь он ходит в цилиндре
И лакированных башмаках.
Но живет в нем задор прежней вправки
Деревенского озорника.
Каждой корове с вывески мясной лавки
Он кланяется издалека.
И, встречаясь с извозчиками на площади,
Вспоминая запах навоза с родных полей,
Он готов нести хвост каждой лошади,
Как венчального платья шлейф.
Я люблю родину.
Я очень люблю родину!
Хоть есть в ней грусти ивовая ржавь.
Приятны мне свиней испачканные морды
И в тишине ночной звенящий голос жаб.
Я нежно болен вспоминаньем детства,
Апрельских вечеров мне снится хмарь и сырь.
Как будто бы на корточки погреться
Присел наш клен перед костром зари.
О, сколько я на нем яиц из гнезд вороньих,
Карабкаясь по сучьям, воровал!
Все тот же ль он теперь, с верхушкою зеленой?
По-прежнему ль крепка его кора?
А ты, любимый,
Верный пегий пес?!
От старости ты стал визглив и слеп
И бродишь по двору, влача обвисший хвост,
Забыв чутьем, где двери и где хлев.
О, как мне дороги все те проказы,
Когда, у матери стянув краюху хлеба,
Кусали мы с тобой ее по разу,
Ни капельки друг другом не погребав.
Я все такой же.
Сердцем я все такой же.
Как васильки во ржи, цветут в лице глаза.
Стеля стихов злаченые рогожи,
Мне хочется вам нежное сказать.
Спокойной ночи!
Всем вам спокойной ночи!
Отзвенела по траве сумерек зари коса…
Мне сегодня хочется очень
Из окошка луну обоссать…
Синий свет, свет такой синий!
В эту синь даже умереть не жаль.
Ну так что ж, что кажусь я циником,
Прицепившим к заднице фонарь!
Старый, добрый, заезженный Пегас,
Мне ль нужна твоя мягкая рысь?
Я пришел, как суровый мастер,
Воспеть и прославить крыс.
Башка моя, словно август,
Льется бурливых волос вином.
Я хочу быть желтым парусом
В ту страну, куда мы плывем.
Songtekstvertaling
Niet iedereen kan zingen,
Niet iedereen krijgt een appel.
Val aan de voeten van iemand anders.
Dit is de grootste bekentenis.,
Wat de pestkop bekent.
Ik word bewust onkempt.,
Met een hoofd als een kerosine lamp op zijn schouders.
Van uw douche de bladloze herfst
Ik licht graag op in het donker.
Ik hou ervan als de stenen van de strijd
Ze vliegen op me af als een buigende onweersbui.,
Dan druk ik alleen maar harder op mijn handen.
Mijn haar is een swingende bel.
Het is zo goed om je dat te herinneren.
Overwoekerde vijver en schor gerinkel van alders,
Dat mijn vader en moeder ergens wonen,
Die niet geven om al mijn gedichten,
Voor wie ik zo dierbaar ben als het veld en als het vlees,
Zoals de regen die het groen losmaakt in de lente.
Ze zouden je neersteken met een hooivork.
Voor elke schreeuw die je naar me gooit.
Arme boeren.
Je moet lelijk geworden zijn.,
Je bent ook bang voor God en de moerassige diepten.
Had je het maar begrepen.,
Dat uw zoon in Rusland is.
De beste dichter!
Heb je je hart niet bewogen voor zijn leven?,
Wanneer doopte hij zijn blote voeten in de herfstpuddles?
Nu draagt hij een hoge hoed.
En lakleerschoenen.
Maar er zit een zucht van de oude gewoonte in.
De dorpsverkrachter.
Elke koe van de slagerij.
Hij buigt van ver.
En, een ontmoeting met taxi ' s op het plein,
Herinneren aan de geur van mest van de inheemse velden,
Hij is klaar om de staart van elk paard te dragen.,
Zoals een trouwjurk trein.
Ik hou van mijn land.
Ik hou heel veel van mijn land!
Hoewel er droefheid roest in zit.
Ik hou van vieze gezichten van varkens.
En in de stilte van de nacht, De rinkelende stem van de padden.
Ik ben erg ziek met de herinnering aan mijn jeugd.,
Op aprilavonden droom ik van hop en kaas.
Zoals het kraken om op te warmen.
Onze esdoornboom ging zitten voor het vuur van de dageraad.
Oh, hoeveel eieren heb ik er op van crow ' s nesten,
Klimtakken, stelen!
Is het nu nog steeds hetzelfde, met de groene top?
Is zijn blaf nog sterk?
En jij, mijn liefste,
Loyale piebaldhond?!
Ouderdom heeft je piepend en blind gemaakt.
En je zwerft door de tuin, sleept een hangende staart,
Vergeten door instinct waar de deuren zijn en waar de schuur is.
Oh, hoe lief voor mij zijn al die grappen,
Toen moeder een brood had gestolen.,
Jij en ik hebben haar ooit gebeten.,
Niet een beetje van elkaar.
Ik ben nog steeds hetzelfde.
Mijn hart is nog steeds hetzelfde.
Zoals korenbloemen in het rogge, bloemen in de ogen van de persoon.
Stele gedichten gouden matting,
Ik wil iets teder tegen je zeggen.
Welterusten.
Welterusten, allemaal.
De zeis rinkelde op het gras van de schemering van de dageraad…
Ik wil echt vandaag.
Pis op de maan vanuit het raam…
Blauw licht, licht zo blauw!
In dit Blauw is zelfs sterven geen zonde.
Dat maakt me cynisch.,
Ik heb een zaklamp aan je kont gelift.
Goede oude, versleten Pegasus,
Heb ik je zachte trot nodig?
Ik kwam als een harde meester.,
Zing en verheerlijkt de ratten.
Mijn hoofd is als Augustus.,
De wijn stroomt uit Mijn haar.
Ik wil een geel zeil zijn
Naar het land waar we heen gaan.