Serge Reggiani — La honte de pleurer songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La honte de pleurer" van Serge Reggiani.
Songteksten
Il est là comme un imbécile
De la rosée au bord des cils
Le c ur abruti de chagrin
Il se regarde dans la glace
Où vaguement un ange passe
Une femme au regard lointain
Et c’est peu dire qu’il vacille
Il sent son corps piquer en vrille
Il entend les mots de l’adieu
Lui faire une blessure comme
Les meutrissures dont les hommes
Ont souiilé les mains du bon dieu
Il faudra bien qu’on me raconte
Pourquoi il faut toujours tricher
Que l’on m’explique où est la honte
Pour un homme de pleurer
Ce n’est pas grave non c’est pire
C’est le point de non revenir
C’est la sirène de la mort
Qui lui murmure des mots tendres
Des mots impossibles à entendre
Pour celui qui espère encore
A des milliers de kilomètres
Un chien peut retrouver son maître
Et lui ne craint pas ce chemin
Mais s’il venait lui rapporter
Le caillou qu’elle lui a jeté
Elle le rejetterait plus loin
Alors il fond, il se défait
Il devient son propre reflet
Il n’est plus que l’ombre de lui
Et comme son corps n’a plus de larmes
Il verse celles de son âme
Il verse celles de la pluie
Pourtant il ne veut pas mourir
Pourtant il ne veut pas pourrir
Parce qu’elle existe
Et parce qu’un jour pas impossible
Il la verra belle et paisible
Passer gaiement sur un trottoir
Songtekstvertaling
Hij is hier als een dwaas.
Van dauw tot de rand van de wimpers
Het hart van verdriet
Hij kijkt naar zichzelf in het ijs.
Waar vaag een engel voorbij komt
Een vrouw met een verre blik
En dat wil niet zeggen dat hij wankelt.
Hij voelt zijn lichaam prikken.
Hij hoort de woorden van vaarwel
Maak hem een wond als
Waarvan mannen
Hebben de handen van God in stand gehouden.
Je moet het me vertellen.
Waarom het altijd nodig is om vals te spelen
Laat me weten waar de schaamte is.
Voor een man om te huilen
Het maakt niet uit. het is erger.
Dit is het punt om niet terug te komen.
Het is de sirene van de dood.
Die met zachte woorden tot hem fluisterde.
Woorden die niet te horen zijn
Voor iemand die nog steeds hoopt
Duizenden kilometers verderop.
Een hond kan zijn meester vinden.
En hij is niet zo bang.
Maar als hij kwam om haar terug te brengen
De steen die ze naar hem gooide.
Zij wijst het verder af.
Dan smelt het, het breekt af
Het wordt zijn eigen reflectie
Hij is slechts een schaduw van hem.
En als zijn lichaam geen tranen meer heeft
Hij giet die van zijn ziel
Het giet die van de regen
Maar hij wil niet sterven.
Maar hij wil niet wegrotten.
Omdat het bestaat
En omdat op een dag niet onmogelijk
Hij zal haar mooi en vredig zien.
Kom Vrolijk langs op de stoep.