Senza Nome — Ulisse songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Ulisse" van Senza Nome.
Songteksten
Vento in poppa, leva l’ancora! Vele al vento!
Già cammina l’orizzonte verso me
Mi saluta il porto con le sue certezze
Cancellate dalla spuma delle onde
Sensazioni e sentimenti mi tormentano
E le idee mi danno infelicità
Ma il dolore interiore e circostante
Già sottende la mia precarietà
Mi potrebbe esser d’aiuto perlomeno
Scaricarne le responsabilità
Ma i Ciclopi e le Sirene — in cui mi imbatterò
Li ho creati e li combatto dentro me
E si afferma in quella consapevolezza
Quest’angoscia verso la mia nullità
Ma scappare via non servirebbe a niente
E parlarne forse meno… chi lo sa!
Angosciare i miei compagni dei miei dubbi
O tacere e tenerli tutti in me
O convincerli illudendomi da solo
Che son frutto della mia volontà
Avrei voglia che fossero tumori
Cellule impazzite dentro la realtà
Come un sasso che blocca un ingranaggio
Una parte di universo — che si ribella a sé
Fuggirebbero i miei dubbi un po' dal gioco
Anche tutto quanto il male accetterei
Se potessi fare conto almeno un poco
Su di un’ombra di creativa libertà
Smetterei di domandarmi «Dove sono?»
Se sto andando nella direzione giusta
Anche in un’esistenza così angusta
Il malessere sussurra che ci sei
E il problema ancor più grande è proprio questo
Che non credo in fondo più alla libertà
Ed in me si è innescato un meccanismo
Tale che indietro non ci torno più
«O frati», dissi, «che per cento milia
Perigli siete giunti a l’occidente
A questa tanto picciola vigilia
D’i nostri sensi ch'è del rimanente
Non vogliate negar l’esperïenza
Di retro al sol, del mondo sanza gente
Considerate la vostra semenza:
Fatti non foste a viver come bruti
Ma per seguir virtute e canoscenza"
Li miei compagni fec’io sì aguti
Con questa orazion picciola, al cammino
Che a pena poscia li avrei ritenuti;
E volta nostra poppa nel mattino
De' remi facemmo ali al folle volo
Sempre acquistando dal lato mancino
Tutte le stelle già de l’altro polo
Vedea la notte, e 'l nostro tanto basso
Che non surgëa fuor del marin suolo
Cinque volte racceso e tante casso
Lo lume era di sotto da la luna
Poi che 'ntrati eravam ne l’alto passo
Quando m’apparve una montagna, bruna
Per la distanza, e parvemi alta tanto
Quanto veduta non avëa alcuna
Noi ci rallegrammo, e tosto tornò in pianto;
Ché de la nova terra un turbo nacque
E percosse del legno il primo canto
Tre volte il fé girar con tutte l’acque;
A la quarta levar la poppa in suso
E la prora ire in giù, com’altrui piacque
Infin che 'l mar fu sovra noi richiuso"
(Divina Commedia — Inferno XXVI — vv. 112−142)
Allora issatemi la randa! Avanti tutta!
Con la prua diritta alle colonne d’Ercole
Consapevole della mia morte certa
Affrontando quel destino che non scelsi
Ed il cuore mio rimpiangerà Penelope
Quando questa nave precipiterà
E la sete di sapere avrà la meglio
Nel momento in cui con me lei finirà
Dovrò rinunciare ad Itaca sereno
Dovrò ammettere che l’isola non c'è
Senza bussola non si esce dall’oceano
Quando le correnti ormai ti sono contro
La tua rotta e il tuo cammino sono persi
Se non tieni sempre in mente dove vai
Se la meta del tuo viaggio non ricordi
Se la meta non l’hai conosciuta mai
Songtekstvertaling
Wind achter, Trek anker! Zeilen naar de wind!
Loopt de horizon al naar me toe.
De haven groet me met zijn zekerheden
Uitgewist door het schuim van de golven
Gevoelens en gevoelens kwellen me
En ideeën geven me ongeluk
Maar de innerlijke en omringende pijn
Het is al de oorzaak van mijn onzekerheid.
Het zou me op zijn minst kunnen helpen.
Kwijting verantwoordelijkheid
Maar Cyclops en sirenes-die ik tegenkom
Ik heb ze gemaakt en ik vecht tegen ze in me.
En het bevestigt zichzelf in dat bewustzijn
Deze angst voor mijn nietigheid
Maar weglopen helpt niet.
En er misschien minder over praten ... wie weet!
Mijn metgezellen van mijn twijfels boos maken
Of hou je mond en hou ze allemaal in me.
Of hen te overtuigen door mezelf voor de gek te houden.
Dat ik de vrucht ben van mijn wil
Ik wou dat het tumoren waren.
Gekke cellen in de realiteit
Als een rots die een versnelling blokkeert
Een deel van het universum-dat tegen zichzelf in opstand komt
Zou mijn twijfel een beetje uit het spel Ontsnappen
Zelfs al dat kwaad dat ik zou accepteren
Als ik tenminste een beetje kon tellen
Over een schaduw van creatieve vrijheid
Ik vraag me niet meer af waar ik ben.»
Als ik de goede kant op Ga
Zelfs in zo ' n klein bestaan
De malaise fluistert dat je daar bent.
En het nog grotere probleem is dat
Dat ik niet meer in vrijheid geloof
En in mij werd een mechanisme geactiveerd
Zodat ik niet terugga.
"O broeders," zei ik, " dat per honderdduizend
Perigli, je hebt het Westen bereikt.
Op deze zeer kleine avond
Van onze zintuigen die van de rest is
Ontken de ervaring niet
Terug naar de zon, van de wereld sanza mensen
Denk aan je zaad.:
Feiten die je niet als bruten moest leven.
Maar om de deugd en canoscenza te volgen"
Mijn metgezellen maakten me zo scherp
Met deze kleine horazion, onderweg
Dat ik zou hebben gedacht dat ze;
En eens onze Stern in de ochtend
Van riemen maakten we vleugels naar de gekke vlucht
Altijd kopen van de linkshandig kant
Alle Sterren al van de andere pool
Vere La notte, het is ons dieptepunt
Dat komt niet uit de marin grond.
Vijf keer en zo veel gevallen
Het licht was beneden van de maan
Dan was die ntrati in de hoge stap
Toen ik een berg zag, brunette.
Voor de afstand, en het leek zo hoog
Wat het standpunt betreft, is er geen
En wij verheugden ons en weenden weer.;
Ché de la nova terra a turbo nacque
En slaan van het hout het eerste lied
Drie keer de F draaien met al het water;
Tot de vierde neem de achtersteven in suso
En de boog zal neergaan, zoals de anderen tevreden zijn.
Totdat de zee over ons was gesloten."
(Divine Comedy-inferno XXVI-vv. 112−142)
Til dan mijn speer op. Vooruit!
Met een rechte buiging naar de kolommen van Hercules
Bewust van mijn zekere dood
Dat lot onder ogen zien, heb ik niet gekozen.
En mijn hart zal spijt hebben van Penelope
Als dit schip ten onder gaat
En de dorst naar kennis zal overwinnen.
Het moment dat ze eindigt met mij
Ik moet Ithaca sereno opgeven.
Ik moet toegeven dat het eiland er niet is.
Zonder kompas kom je niet uit de oceaan.
Als de stromingen nu tegen je zijn
Je pad en je pad zijn verloren.
Als je niet altijd in gedachten houdt waar je heen gaat
Als de bestemming van uw reis u niet herinnert
Als je nooit de bestemming hebt bereikt