Schandmaul — Das Tuch songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Das Tuch" van Schandmaul.
Songteksten
Ein Ritter stand, fern seiner Heimat,
an der Burg des Feindes Wacht.
Lang die Stunden seiner Lauer,
schwer sein Herz — Sehnsucht entfacht.
Sein Herz woll’t heim zu der Geliebten,
jung sie war und wunderschön,
auch fröhlich, frisch war ihr Gemüt.
«Ob Treue sie auch nicht verpönt?»
Er nahm das Halstuch seiner Liebsten,
welches sie als Pfand ihm gab,
drückt' es an sich, fragt es stumm:
«Wie ist’s mit ihrer Treue, sag?!»
Dreh dich um und sie wird wandern,
von der einen Hand zur andern!
Sie wird nie dein Eigen sein,
nie besitzt du sie allein.
Kaum bist du dem Blick entschwunden,
hat sie schon Ersatz gefunden!
Sie wird nie alleine, niemals treu
und du nie sicher sein!
Der Wind entriss das Tuch den Fingern,
trieb es weit und hoch empor,
bis es langsam sank herab,
und er es aus dem Blick verlor.
Da fanden’s Elstern — frech und diebisch —
Und sie stritten um den Pfand
und keine merkte im Gefecht
wie sich das Tuch dem Griff entwand.
Er sah das Halstuch seiner Liebsten,
wie’s erneut sank tief herab
wie’s seidig sacht und sanft
auf dem Wasser eines Flusses lag.
«Da spielt der Wind mir böse Spiele,
dann streiten Vögel sich darum,
dann reißt der Fluss es mit sich fort!!!
Ist das ihre Antwort, ihre Treue?!
Ein Tuch als Pfand wohl nicht viel wert…»
Songtekstvertaling
Een ridder stond, ver van zijn huis.,
in het kasteel van de vijandelijke wachters.
Lang de uren van zijn loeren,
zwaar zijn verlangen.
Zijn hart zal niet naar huis gaan naar de geliefde,
jong was ze en mooi,
ook vrolijk, fris was haar geest.
Of loyaliteit je niet fronst?»
Hij nam de halsdoek van zijn liefje mee.,
die ze hem als onderpand gaf.,
druk het op zichzelf, vraagt het stilletjes.:
"Hoe zit het met je loyaliteit, zeg?!»
Draai je om en ze zal dwalen.,
van de ene Hand naar de andere!
Ze zal nooit van jou zijn.,
je bezit ze nooit alleen.
Niet eerder ben je uit het zicht verdwenen,
heeft ze al een vervanger gevonden!
Je zult nooit alleen zijn, nooit trouw.
en je weet het nooit zeker!
De Wind trok de doek uit de vingers,
reed het ver en hoog,
totdat het langzaam naar beneden zakte,
en hij verloor het uit het oog.
Daar vonden eksters-ondeugend en stelend —
En zij redetwisten over de belofte.
en niemand opgemerkt in de strijd
hoe de stof aan het handvat ontsnapte.
Hij zag de halsdoek van zijn liefje.,
hoe het weer diep gezonken is.
het is zacht en zacht.
op het water van een rivier.
"Sinds de Wind mij kwade spelletjes speelt,
dan maken vogels er ruzie over.,
dan scheurt de rivier het weg!!!
Is dat je antwoord, je loyaliteit?!
Een doek als belofte is waarschijnlijk niet veel waard.…»